De eerste grote aankopen

Mijn tijdelijke huis

Man heeft mij voor mijn verjaardag een tegoedbon gegeven voor het meest essentiële onderdeel van mijn reis: de rugzak. Mijn rugzak zal voor 4,5 maand mijn thuis zijn.
Qua voorbereiding was ik al een paar keer in de outdoorwinkel geweest en had ik wat op internet rondgekeken. Simpel gezegd kwam het erop neer dat wat je mee wilt nemen bepaalt hoe groot de rugzak zal zijn en daardoor ook hoe zwaar. Aan de andere kant geldt: hoe lichter hoe beter want je moet het allemaal wel dragen natuurlijk.

Ik heb ongeveer wel een idee van wat er mee moet: een slaapzak is absoluut noodzakelijk, kaarten, medicijnen, regenkleding en overige kleding, water, ruimte voor eten voor onderweg en wol om onderweg een sok te breien. Ik kies ervoor om alles zelf mee te nemen en geen spullen op te laten sturen of langs te laten brengen. Dan moet ik namelijk weten waar ik wanneer op welk moment ben en dat beperkt mij (gevoelsmatig) in mijn bewegingsvrijheid. Daarnaast wil ik zelf bepalen wanneer ik iemand wil zien in plaats van dat op een vastgesteld tijdstip te moeten omdat ik nu eenmaal van nieuwe kleding en kaarten moet worden voorzien.

Gewapend met dit overzicht is in de outdoorwinkel besloten dat het een grote rugzak moet worden. Groot wil zeggen zo'n 55 liter die uit te bouwen zijn tot 80 liter. Een hele lichte rugzak was niet geschikt omdat je dan alle spullen (kleding, slaapzak ed) zo licht mogelijk moet doen en dat is een behoorlijk grote investering want dan moet alles nieuw gekocht worden. De eerste 3 rugzakken die ik moest passen waren acceptabel maar ik werd er niet blij van. Rugzak nummer 4 was niet geschikt voor mijn lichaamsbouw. De vijfde rugzak leek voor mij gemaakt. Hij zat lekker, sloot overal mooi aan en voelde alsof ik er uren mee zou kunnen lopen. Dat was iets anders toen er 10 kilo gewicht in werd gestopt maar wel te doen. Het is een relatief kleine rugzak van 65 liter en niet uit te bouwen naar meer. Maar ik ben er erg blij mee.
Vervolgens nog een regenhoes, een waterzak met zuigsysteem (dan kun je tijdens het lopen drinken in plaats van elke keer de rugzak af te moeten doen), twee wandelstokken en de GPS gekocht.

Thuis de rugzak op de weegschaal en toen bleek hij 2,6 kilo te wegen. Dat was even schrikken. Mijn idee was om, inclusief rugzak, zo'n 10 kilo op mijn rug mee te nemen maar ik ben bang dat dat nu niet meer gaat lukken. Kortom, de grammenstress heeft hier in alle hevigheid toegeslagen. En voor voorlopig zie ik nog geen oplossingen om gewicht te besparen.

Toch wel even schrikken

Een stukje Frankrijk (1)

Een stukje Frankrijk (2)



 Ik kan met mijn hoofd helemaal beredeneren dat 2100km en 4,5 maand in mijn eentje onderweg zijn, veel en lang is. Maar gevoelsmatig lukt het niet om daar een beeld bij te krijgen. Misschien ook wel omdat het om zulke grote getallen gaat, dat het ook niet voor te stellen is.
In mijn beleving vertrek ik gewoon en over een tijdje kom ik daar aan waar ik wezen wil.

Na mijn verjaardag heb ik van het ontvangen geld de eerste kaarten en routeboekjes gekocht. Met een fluoriserende groene stift heb ik de te lopen GR-paden op de kaarten aangestreept en vervolgens de kaarten aan elkaar op de vloer gelegd. Mijn vloer bleek te klein om de kaarten aaneengesloten uit te leggen. Het stuk wat niet via GR-paden wordt gelopen lag er nog niet bij, evenals de Eifelsteig en het stuk in Italië, kortom er ontbrak op dat moment nog zo'n 1000km.

Als ik dan die kaarten zo zie liggen, dringt een heel klein beetje de omvang van mijn reis tot mij door. En ik zal heel eerlijk zijn dat het dan toch wel een beetje schrikken is.

Teveel om over te schrijven

In mijn voorbereidingen op mijn tocht naar Rome kom ik de wereld aan zaken tegen waarover ik graag wil bloggen. Vervolgens kom ik terecht in een voor mij, helaas, vertrouwde cirkel. Mijn hoofd zit vol zaken die eruit moeten/willen, dat vreet energie waardoor ik geen puf op kan brengen om achter de pc te gaan zitten, waardoor mijn hoofd niet leegraakt enz, enz.
En laat ik de zaken die betrekking hebben op het dagelijks leven voor het gemak even buiten beschouwing.

Om mijn hoofd een beetje te ontlasten gooi ik hier dan maar even het rijtje eruit.
- Reageren op de reacties inzake route, afstanden en dergelijke. Daar valt een hoop over te zeggen.
- Mijn tweede paar wandelschoenen, vrijdag gekocht.
- Gewicht en uitrusting. Een truitje, een pyama, een sjaal en wat ondergoed bleek al meer dan een kilo te wegen en mijn toilettas haalde met gemak de 500gram. Ik denk dat 10 kilo echt wel het maximum is en dat is inclusief rugzak, slaapzak, 2 liter water, kaartmateriaal en eten.
- Hoe streng moet ik voor mezelf zijn. Het lijkt erop dat ik deze week misschien een etappe van het Pieterpad over moet slaan, terwijl ik volgende week met iemand de daaropvolgende etappe ga lopen. Help!, dan is het niet meer aaneengesloten. Terwijl ik met mijn verstand best kan bedenken dat de etappe die deze week blijft liggen altijd nog wel gelopen kan worden.
- Dat ik het enorm overweldigend vind (vooral in positieve zin) om vanuit een innerlijk voelen in actie te komen. Ik kan me niet herinneren dat ik zoiets eerder heb ervaren of gevoeld.
- Over de reacties van mensen als ze horen dat ik ALLEEN op pad ga.
- Dat ik mijn foto's via een website toegankelijk wil maken, maar wel gerubriceerd op etappe.
- Als alles goed gaat, ga ik komende maandag mijn eerste aankopen voor het traject na Aken doen. Spannend!!
- Ik wil een overzicht maken van de uitgaven die ik doe, zodat mensen een beeld krijgen wat een tocht als dit ongeveer kost.
- Trainen in het lopen met een rugzak
- Ik kan niet zonder vitamine B12-injecties. Als ik 4,5 maand op stap ga, zal ik mijzelf moeten injecteren. Het klaarmaken van de injectie is geen probleem maar ik vind het doodeng om met een zekere daadkracht die naald in mijn lichaam te duwen. En ik moet met mijn huisarts overleggen over de frequentie en een ander merk ampullen. De ampullen die ik nu heb, moeten in de koelkast bewaard worden en ik was niet van plan een koelkast op mijn rug mee te nemen.
- En alle overige praktische zaken die geregeld moeten worden. Opvang voor de chincillas, Man machtigen voor mijn rekening, het verplaatsen van jaarlijkse controles enz, enz.

Maar op dit moment ben ik alleen maar moe, heb ik meer last van mijn zenuwontsteking dan voordat de tandarts ernaar keek, heb ik het druk met het regelen van mijn verjaardag en hoop ik dat ik morgen de 5-de etappe van het Pieterpad kan lopen.

Op de grote stille heide (29-11-2011)



Het Balloërveld

Op de grote stille heide, stond een jongen met zijn fiets
Maar die fiets die wou niet rijden, in zijn voorband daar zat niet
En terwijl hij daar zo stond, keek hij zoekend in het rond
Hoe ver is een fietspomp, hoe ver is een fietspomp, een fietspomp
(Uit TjoepTjoep, tig jaren geleden)

Tijdens het wandelen gebeuren rare dingen. Tijdens de etappe van Zuidlaren naar Rolde schoot ineens bovengenoemd versje door mijn hoofd.  Er zijn nog meer coupletten maar die kan ik mij niet meer herinneren (en ik ben te lui om nu naar boven te lopen en het boekje te gaan zoeken).

Mijn eerste "bergen"

Behalve dat ik mijn hoofd tijdens het wandelen niet echt "uit" kon zetten, was het een fijne wandeldag. Mijn hoofd draait 24 uur per dag, het lukt me wel om er niks mee te doen. Dus ik ga vooruit.
Onderweg leuke gesprekjes gevoerd met mensen die ik tegenkwam, onder andere een man die met zijn (inmiddels overleden) vrouw ook de Eifelsteig had gelopen. Hij had nog een paar nuttige tips voor mij.

Verder ontdekt dat vroeg vertrekken in de wintermaanden tot gevolg heeft dat alle horeca nog dicht is (ik vertrok rond 09.00 uur uit Zuidlaren), wat mijn blaas niet zo leuk vindt. Een voordeel van vroeg vertrekken, zeker op een doordeweekse dag, is dat je bijna geen mens tegenkomt, wat wildplassen een stuk gemakkelijker maakt. Extra fijn, omdat het de periode van de maand is en verschonen een noodzaak.

De regen onderweg deerde me niet, dat ik over een stuk terrein moest met Schotse hooglanders was even wat minder maar toch dapper verder gegaan, mijn knie heeft zich aardig gehouden en ik voelde me blij. Kortom, een fijne wandeldag en weer een klein beetje dichter bij Rome gekomen.

Binnenkort ga ik uitgebreid op een aantal reacties in. Er zitten een paar tussen die om een nadere toelichting vragen of een uitgebreide beschouwing. Zie je wel, mijn hoofd draait overuren :-).

Het zit tussen mijn oren

Vrijdag stond de etappe Groningen-Zuidlaren op het programma. In de nacht van donderdag op vrijdag kreeg ik echter last van een enorme diaree-aanval, waarop ik besloot om vrijdag maar in mijn bed te blijven in plaats van 21km te gaan wandelen. Vandaag was er echter niets meer aan de hand, Man had zin om mee te gaan, het zou redelijk weer worden, dus op stap.

Met z'n tweeën lopen is echter heel anders dan alleen. Het begint al met de voorbereidingen. Ik doe dat over het algemeen een stuk gestructureerder dan Man. Vervolgens laat ik me meeslepen in zijn chaotische manier van doen, waardoor we bijna het routeboekje vergeten waren en ik mijn camera thuis had laten liggen.
Daarnaast is Man van nature meer een fietser dan een loper. Van lopen kan hij erg ongedurig worden en dan loopt hij de afstand bijna 2 keer. Want gewoon stug in 1 lijn doorlopen, zit er dan niet in.

Maar het grootste obstakel was ikzelf. In mijn hoofd zit een stemmetje wat van mening is dat 20km lopen de grens is. Alles wat meer dan 20km is, is teveel en niet leuk. Als ik dan in het routeboekje zie staan dat van Groningen naar Zuidlaren 21km is, zie ik het eigenlijk bij voorbaat al niet zitten. Ik heb vandaag ondervonden dat dat dus geen goede instelling is.
Een houding van 21km, dat doen we even zou ik toch als overschatting willen bestempelen. Maar iets er tussenin zou wel fijn zijn.

Een tocht lopen, terwijl je er eigenlijk bij het begin al tegenop ziet werkt niet. Ik heb geforceerd gelopen waardoor ik nu last heb van mijn rechterenkel en rechterknie. Ik ga er bij voorbaat al vanuit dat ik de bus van Zuidlaren naar Groningen zal missen, horeca zal wel gesloten zijn en het zal ook wel gaan regenen. Uiteindelijk bleek het met die bus en de horeca wel mee te vallen. En de regen was pas op het eind en niet noemenswaardig.
Maar het effect van dit soort gedachten op mijn humeur moet ik niet onderschatten.

Ik zou op dit moment niet weten hoe ik de knop om zou moeten zetten en wat een betere gedachtengang zal zijn. Het zal namelijk vast vaker voorkomen dat ik iets langer dan 20km moet lopen. Overnachtingsplaatsen zijn vast niet precies om de 20km op mijn route te vinden. En zolang elke etappe langer dan 20km een gevecht met mijzelf wordt, kan ik niet genieten en verspil ik kostbare energie.

Hoera, er is een route

Het heeft wat voeten in de aarde gehad, maar er is een route. Ik ben er erg blij mee dat het gelukt is om een route samen te stellen die recht doet aan mijn wens niet door de Alpen/het hooggebergte te gaan en het aantal te lopen kilometers binnen acceptabele perken houdt. Ik denk dat ze in de kaartwinkel in Groningen wel een beetje gestoord van me werden.

Het meest ingewikkelde bij het plannen van de route is de onzekerheid hoeveel kilometer ik op een dag kan lopen. Wegens een laat gestelde diagnose is er 30 jaar roofbouw op mijn lichaam gepleegd en hoewel wandelen mij enorm veel energie geeft, liggen mijn lichamelijke grenzen laag. Daarnaast ligt mijn wandeltempo lager dan gemiddeld. In blogs lees ik over afstanden van 30 tot 40km op een dag, daar hoef ik echt niet aan te denken. Daarnaast heb ik geen idee hoe snel ik zal herstellen van mijn inspanning. Kan ik 4 dagen achter elkaar lopen voordat ik een rustdag nodig heb? Of is 3 echt wel het maximum? En wat kan ik nog bereiken door te trainen? Allemaal zaken die van invloed zijn op het plannen van een route.

Uiteindelijk ben ik uitgegaan van een schema waarin ik 4 dagen achter elkaar loop en dan een rustdag houd. Van die 4 dagen worden 2 dagen 17km en 2 dagen 20km gelopen. Dit zijn "om en nabij"-afstanden. Ik besef dat de te lopen afstanden mede afhankelijk zijn van waar een slaapplek te vinden is, maar je moet ergens beginnen. Volgens deze indeling kan ik in 4,5 maand 2073km lopen. De route die ik uiteindelijk uitgezocht hebt bedraagt 2082km. De 10km verschil pas ik wel ergens onderweg in.

De route is als volgt:
Pieterpad tot aan Sittard
Pelgrimspad van Sittard naar Gulpen
Krijtlandpad van Gulpen naar Vaals
Vaals-Aken-Kornelimünster (die route zien we wel ter plekke)
Dit stuk wil ik gelopen hebben voordat op 14 mei 2012 de lange tocht gaat beginnen
Eifelsteig Kornelimünster-Trier
Jakobswege Trier-Langres
GR7 Langres-Le Bez (Ardèche)
GR4 Le Bez (Ardèche)-Grasse
Bus naar Nice, trein naar Lucca (Italië)
Via Francigena Lucca-Rome
Aankomstdatum (geschat): 29 september 2012

Op mijn verjaardag ga ik naar de kaartenwinkel om alle benodigde kaarten en boekjes aan te schaffen. Dat wordt vast een van de leukste verjaardagscadeaus ooit.

Droom - plan - project

Het begint allemaal met een droom, een diep gekoesterd verlangen, soms onberedeneerbaar. Er zijn mensen die hun dromen als droom willen houden. Die mensen hebben dan een beeld van hoe het zou zijn als hun droom werkelijkheid zou worden en ze zijn bang dat de echte werkelijkheid nooit zo leuk zal zijn als hun droom. Maar ze genieten van het dromen.
Er zijn ook mensen die de alledaagse werkelijkheid bepalend laten zijn voor de uitvoering van hun droom. Dit zijn de mensen die nooit hun dromen zullen verwezelijken omdat ze geld moeten verdienen, hun partner het vast niks zal vinden en wat voor reden ze nog meer kunnen bedenken. In de meeste gevallen is dan geen sprake van genieten.
En er zijn mensen die hun droom proberen te verwezenlijken, die gaan al dromend kijken wat er nodig is om hun droom realiteit te worden. De geboorte van een plan.

Nadat het besluit genomen is om te kijken of de droom te realiseren is, komt de volgende fase om de hoek kijken: het maken van een plan. Je gaat kijken wat er allemaal nodig is om de droom werkelijkheid te laten worden. Dat kan soms snel of het heeft meer voeten in de aarde nodig. Als de droom echt jouw innerlijk verlangen is, werkt het universum vaak mee om het begin soepel te laten verlopen. Op zo'n moment zijn de boeken die je nodig hebt altijd voorradig bij de bieb, kom je in de trein iemand tegen die je verder kan helpen en dergelijke. En soms moet je tot de conclusie komen dat het nog niet jouw tijd is om je droom te verwezenlijken.

Mijn eerste poging om het Pieterpad te lopen dateert van 1993. Op 26 december 1993 heb ik de etappe Zuidlaren-Groningen gelopen. 5 februari 1994 van Groningen naar Winsum. Vervolgens gebeurde er jaren niets totdat op 30 maart 1997 van Groningen naar Zuidlaren is gelopen. De keren dat ik naar wandelbeurzen ben geweest zijn bijna ontelbaar. Ik heb een stapel afritsbroeken in de kast liggen die ik nooit gedragen heb (ook omdat ik eigenlijk een hekel aan afritsbroeken heb). En ik zal de komende tijd vast nog wel meer dingen tegenkomen, die ooit eens aangeschaft zijn omdat ik van plan was een lange wandel- of fietstocht te gaan maken. Het was mijn tijd nog niet.

Nu is het mijn tijd wel en is plan, waarin nog van alles te dromen is, overgegaan naar project. Het loopt allemaal nog steeds redelijk soepel maar het is nu wel meer werken geworden. Het echte regelwerk komt nu om de hoek kijken. Allerlei praktische zaken strijden nu om voorrang. Hier in huis moet van alles geregeld zijn voordat ik wegga, er moet een route gepland worden, overnachtingsadressen opgezocht worden, een uitrusting aangeschaft, wandeltrainingen gedaan en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Daarnaast staat de gewone wereld ook niet stil. Een zenuwontsteking, het vieren van mijn verjaardag, het hemdje wat nog steeds niet af is, het maken van speculaasbrokken, overige huishoudelijke zaken en het meest belangrijk: rust houden.

Ik was vandaag van plan om boodschappen te doen, te wandelen, speculaasbrokken voorbereiden en daarna rust te houden. Ik denk dat ik het wandelen deze keer maar schrap (vanavond ga ik naar zumba) en dat ik mij vandaag vooral bezig ga houden met het maken van een planning tot en met het einde van het jaar. Met als belangrijkste beloning dat ik mij niet meer zo opgejaagd voel (dat hoop ik).