Verslag 9

Hallo Allemaal,

Het is vandaag dinsdag 24 juli. Ik ben gestrand in Lyon en met mijn aangeschafte mini-pc zit ik in de wasserette te wachten totdat mijn was klaar is. Deze week moet ik een belangrijke beslissing nemen over de voortgang van mijn tocht.
Na week 9 had ik het gevoel dat ik het ergste wel had meegemaakt. Oké, ik zag wel enorm op tegen het stuk over de GR's, maar ik ging ervan uit dat het vooral een kwestie van wennen zou zijn. Dat was ook zo toen ik van de Eifelsteig op de Jakobsweg overging. Maar deze laatste week zou ik niet graag over willen doen.

Het zat dus al niet helemaal mee met het vinden van overnachtingsmogelijkheden op de GR7, waardoor ik de overstap maakte naar de GR76. Donderdag, van Cluny naar Tramayes, ging nog wel goed. Het enige wat reden tot zorg gaf, was dat ik over 18km meer dan 7 uur nodig had. Vooral omdat er geen noemenswaardige stijgingen in zaten. Voor de zondag stond er 25km op het programma en met dit tempo zou ik dat niet halen.
Vrijdag ging het mis met het volgen van de markering en kwam ik veel westelijker uit dan de bedoeling was. Het liep die dag vanaf het begin al niet helemaal lekker. Kennelijk moest de spanning van het nieuwe en onbekende er even uit, dus de tranen zaten hoog. Zelfs hulp van vriendelijke mensen (deze keer nederlanders met een vakantiehuisje) hielp niet om mijn moraal en enthousiasme op te krikken. Het was hooguit voldoende om mij 5km verder te helpen. De overnachtingsplek was een oud "kasteel" en kwam koud en kil op mij over, hoewel de gastheer heel erg aardig was. En toen was het op. Ik was moe van alles en ik wist dat ik op deze manier de rest van de tocht niet verder kon en wilde. Ik wilde naar huis!

Niet dat ik van plan was om met mijn reis te stoppen, verre van dat. In die zin had mijn broer gelijk toen hij smste dat de tocht nog lang niet had opgeleverd wat ik ervan verwachtte.
Het was meer een gevoel dat de GR's meer voorbereiding nodig hadden dan dat ik tot nu toe gedacht had. Ik was ervan uitgegaan dat ik met een touw, adressenlijst, een kaart en onderweg ook nog de GPS, een route zou kunnen plannen die uit redelijke afstanden zou bestaan. De praktijk bleek een stuk weerbarstiger met gesloten onderkomens en onderkomens die aan de route zouden moeten liggen maar daar toch 3 tot 4km vanaf lagen. Ik heb toen alle enveloppen met bemoedigende woorden open gemaakt met de hoop dat het mij op andere gedachten zou brengen (echt super lieve reacties, bedankt daarvoor). Maar net zoals de ontmoetingen onderweg, hielp het niet meer. Daarvoor zat ik er teveel doorheen. En als 's morgens de gastheer komt melden dat hij voor mij op internet heeft gekeken en een route over de GR7 niet zou aanraden, wist ik het helemaal niet meer.

Hoe nu verder? Ik had reserveringen gemaakt tot en met dinsdagmorgen en eindigde in een plaats met station. Van daaruit zou ik de terugreis naar huis regelen om vervolgens aan niemand te vertellen dat ik in Nederland was. We zouden de klapcaravan op een camping met internetmogelijkheid zetten, ik zou de route gaan herzien met alle mogelijkheden die internet en een goed gesorteerde reisboekenwinkel te bieden hebben en daarna zou ik de route zo snel mogelijk weer voortzetten. En toch voelde het niet goed, het voelde toch als falen en opgeven.

Zaterdag stond in het teken van nadenken, huilen en al strompelend mijn weg vinden. De regen van de avond ervoor had de weg niet begaanbaarder gemaakt en natuurlijk ging het ook deze dag weer mis met de bewegwijzering. Gelukkig waren de mensen van de gite heel erg aardig. Het was duidelijk dat ik de 25km die voor zondag op het programma stonden niet zou halen. Toen ik vroeg om het nummer van een taxi om mij tot halverwege te brengen, werd spontaan aangeboden om mij zelf te brengen. Vervolgens werd ik nog voorzien van een lunchpakket waarvoor ik niets hoefde te betalen. 's Avonds nog een keer alle bemoedigende woorden gelezen en het gevoel dat ik opgaf werd steeds sterker. Was dit het moment om op te geven, zelfs als ik toch weer terug ging om verder te lopen? Aan de andere kant, het idee van even pas op de plaats, bijkomen en mijn dag inrichten zoals het mij uitkomt, leken mij de hemel op aarde. Ik was "reismoe".

In andere reisverslagen heb ik er wel eens over gelezen. Dat als je langdurig onderweg bent, er een soort van vermoeidheid optreedt die niets te maken heeft met de fysieke inspanning die je levert. Leven uit een koffer, elke dag weer een ander onderkomen, toch gebonden zijn aan tijden die anderen bepalen en elke dag weer op zoek naar een plek om te eten of mee-eten met de gastheer/vrouw waarbij toch een bepaalde manier van gezelligheid vereist is. Ik vertaal dit voor mijzelf als behoefte hebben aan een vaste stek en op dat moment was een caravan op een camping een oase van rust. Ik zag mijzelf al met een grote zak dropjes achter de pc zitten.

Zondag voelde ik mij iets beter. Ik had mijn behoeften duidelijk en had een manier gevonden om daar iets aan te doen. Het was gevoelsmatig niet de meest ideale oplossing maar het kwam een eind in de richting. En onderzweg, terwijl het liedje "let it be" van de beatles in mijn hoofd zat, kwam het eureka-moment. In plaats van 400,00 tot 500,00 euro uit te geven aan een retourtje Nederland, kon ik voor dat bedrag ook iets met toegang tot internet kopen. Man en ik hadden al afgesproken dat hij het weekend van 28 juli over zou komen naar St-Etienne. Als ik nu vanuit Lamure-sur-Azergues met de trein naar St-Etienne zou gaan, daar een tijdje in een hotel met wifi zou blijven, dan had ik bijna alles waar ik behoefte aan had: internet, tekstverwerking en boekenwinkels om mijn route te herzien en een plek waar ik wat langer kon blijven om weer even op adem te komen. Ik moest dan nog wel steeds op zoek naar een plaats om te eten en eventueel op tijd staan om in het hotel te ontbijten. Maar doordat ik in Frankrijk bleef, voelde het niet als opgeven en dat was veel waard.

In Lamure bleek dat ik, om in St-Etienne te komen, via Lyon moest reizen. Nog beter, een nog grotere stad met meer mogelijkheden. Overleg met Man en hij zou in Lyon een hotel reserveren voor dinsdag tot en met maandag. En als het mij dan nog niet gelukt zou zijn om een vervolg te plannen, dan hield het op en kon ik met Man mee terug naar huis. Mijn humeur ging met sprongen vooruit en mijn enthousiasme begon terug te komen.
Om vervolgens tegen 17.00 uur te ontdekken dat het hotel in Lamure gesloten was, dat ze niks wisten van een reservering en dat ik het maar 2 tot 3km verderop moest proberen. Mijn aantekeningen bleken onduidelijk en het nummer wat ik bij Lamure had opgeschreven was buiten gebruik (achteraf bleek dat ik helemaal niet met Lamure gebeld had, dus ook geen reservering had gemaakt). Dan toch maar lopen in de richting die de man van het hotel had opgegeven. Bij een huis een man op een terras zien zitten en daar heen gelopen voor hulp. Weer enorm vriendelijke mensen die direct voor mij hotels in de omgeving gingen bellen, maar zonder resultaat want zondag en vakantietijd (snap vooral de logica waarom hotels in vakantietijd gesloten zijn). Ik kwam op het idee om te kijken of ik dan niet zondag al naar Lyon zou kunnen. Via internet gekeken of er nog een trein ging en ja, over een half uurtje kon ik richting Lyon. Man gebeld of hij de hotelreservering nog kon wijzigen en ook dat bleek mogelijk. De vrouw bracht me met de auto weer terug naar het station in Lamure en nu zit ik dus in Lyon.

Het zal een week hard werken worden om een route te zoeken en te plannen die goed voelt. Er zijn niet veel opties, Lyon ligt niet aan een wandelroute, GR of anderszins. Ik zal dus sowieso een stuk met de trein en/of de bus moeten overbruggen. En hoewel ik regelmatig heb gezegd dat stukken met de trein niet erg is als de omstandigheden dat nodig maken, voelt het toch een beetje als smokkelen. Maar het grootste obstakel ben ikzelf. Iedereen vindt het harstikke stoer wat ik tot nu toe bereikt heb, maar zelf vind ik dat niet. Het wordt tijd dat ik leer minder streng voor mijzelf te zijn en accepteer dat mijn manier, zolang die goed voelt, de juiste manier is. Ongeacht wat anderen er van vinden hoewel dat gemkkelijker gezegd dan gedaan is.
Wordt vervolgd, want mijn was is klaar.

PS: excuses voor typefouten, het toetsenbord in Frankrijk is anders dan dat van ons.

Verslag 8

Hallo allemaal,

Op dit moment ben ik in Cluny en is de 10^e week van mijn wandeltocht aangebroken. Aan de ene kant lijkt 10 weken een eeuwigheid en aan de andere kant lijkt de tijd voorbij gevlogen. Tot eind september is in totaal 20 weken, dus ik ben bijna op de helft. Helaas niet op de helft van het aantal kilometers naar Rome, dus het is wel duidelijk dat ik dat niet ga halen. Heel af en toe denk ik al een beetje na over wat dan een mooi moment zal zijn om daarmee mijn tocht af te sluiten. De Mont Ventoux als letterlijk het hoogste punt van de route, of Nice waardoor er “nog maar” een maand Italië overblijft om de tocht te volbrengen.

Alle Nederlanders die ik onderweg spreek, klagen over het weer. Ook hier schijnt het slecht te zijn maar zelf vind ik het wel lekker. Daardoor is het minder warm (heet) dan anders en loop ik met maximaal 25 °C en wind. Anders zouden de temperaturen eerder rond de 30 °C liggen.

Ik heb me voor het eerst eenzaam en alleen gevoeld. Ik had op iets gehoopt met daarbij behorende verwachtingen en de realiteit maakte daar korte metten mee. Dat kwam hard aan en ik heb dan ook heel wat kilometers in tranen afgelegd. Op een gegeven moment kwam zelfs in mijn hoofd op om voor het eerst in mijn leven stomdronken te worden. De “grand cru’s“ van de Bourgogne waren binnen handbereik à €40,- per fles dus het zou in ieder geval in stijl gebeuren. Helaas denk ik dan direct aan de dag erna en 20km lopen met een brak lichaam is geen pretje. Dus het idee toch maar niet uitgevoerd.

De behoefte aan iets diepgaander contact was zo groot dat ik een aantal dagen lang iedereen die ik tegenkwam, kritisch bekeek in de hoop een (vage) bekende tegen te komen. Maar helaas zat dat er niet in. Een telefoontje van mijn broer hielp en vervolgens kwamen er weer leuke mensen op mijn pad waarmee dat diepgaande contact mogelijk was. Ik voel me nu weer een stuk beter en in staat om in mijn eentje verder te trekken. Als die omkeer niet had plaatsgevonden weet ik niet of ik het nog wel 10 weken vol zou kunnen houden.

Morgen (donderdag 19-7) ga ik weer verder met een aanpassing op de route. Al vanaf dat ik de route heb samengesteld heb ik opgezien tegen het stuk na Cluny. Gisteren heb ik 2 uur bij de VVV gezeten om het vervolg voor elkaar te krijgen. Bellen, zoeken op internet en ik ben weer voor een paar dagen onderdak. Maar het ging niet gemakkelijk en ik ben bang dat ik meer vooruit moet plannen dan dat ik tot nu toe doe. Maar na deze 2 uur heb ik daar nu wel mijn buik van vol.

De hotels worden meer en meer vervangen door chambres d’hotes (B&B). Bij sommigen kun je ’s avonds mee eten, bij anderen is gezamenlijk ontbijten verplicht. Ik vind het wel gezellig om ’s morgens met z’n 8-en aan de ontbijttafel te zitten. Ik moet er bij het reserveren nu wel om denken dat ik om brood vraag om mee te nemen voor tussen de middag, of ik er kan eten of niet en indien nee, waar dan wel. En ook niet onbelangrijk: hoe er te komen. Tot nu toe lagen de overnachtingen aan de weg maar dat is nu niet meer het geval.

Wat me aan vroeger doet denken zijn de dekens. Alleen in de echt grote steden hebben de hotels dekbedden. Verder zijn het ouderwetse lakens met een deken. Ik weet nog van vroeger dat ik, na verschoning van het bed, zo voorzichtig mogelijk mijn bed inschoof om maar zo lang mogelijk van het ingestopte bed te kunnen genieten. En ook nu schuif ik heel voorzichtig het bed in om vervolgens toch een klein puntje laken en deken los te trekken. Maar niet meer dan een puntje, het overgrote deel van het bed moet ingestopt blijven.

Ik kom onderweg niet veel andere wandelaars en/of rondtrekkende fietsers tegen. Maar degenen die ik tegenkom klagen allemaal dat het rondtrekken duur is. Van verschillende kanten kreeg ik van tevoren te horen dat je op zo’n €50,- tot €60,- per dag moet rekenen. In Duitsland kwam ik daar nog wel mee uit, maar in Frankrijk lukt dat echt niet. Een overnachting met ontbijt zit toch snel rond de €65,- en dan komt daar het avondeten + eten voor onderweg nog overheen. Het helpt ook niet dat het hoogseizoen begonnen is. Veel wandelaars / pelgrims naar Santiago de Compostella beginnen om die reden hun tocht ook in St. Jean Pied de Port. Vanaf daar zijn er goedkope overnachtingsmogelijkheden voor pelgrims. Ik heb het voordeel dat ik me niet al te veel zorgen over geld hoef te maken maar ik probeer het wel zo goedkoop mogelijk te houden. Maar ik kan me indenken dat dit soort bedragen mensen wel afschrikt. Per week ben je al snel zo’n €600,- kwijt en voor dat bedrag kun je 2 weken naar Kreta of Turkije.

Ik heb mijn eerste teek opgelopen. Ik loop met lange mouwen en pijpen, dus er zijn hooguit 2 tot 3 momenten waarop een teek toe kan slaan. (En nee, ik ga niet precies uitleggen waar hij zat). De teek heeft van zijn actie echter niet veel plezier gehad omdat hij, na het toeslaan, snel geplet werd onder de heupband van de rugzak. Nooit geweten dat mijn rugzak een goede tekendoder zou zijn.

Net zoals ik pas onlangs tot de ontdekking ben gekomen dat mijn rugzak heel lekker ligt. Voorwaarde is wel dat hij op de juiste manier tegen een paal, boom of muur gezet wordt. Ik ben benieuwd wat ik nog meer ga ontdekken aan mijn uitrusting. Mijn uitrusting is uitgebreid met een extra sjaal die ik, ook nieuw gekocht, met garen aan mijn hoed heb vastgezet. Ik kan nu mijn hoed ook dragen als het waait. Een beetje wind ging wel goed maar vanaf windkracht 3 tegen werd het wel erg moeilijk.

Straks ga ik naar de supermarkt om flink in te slaan voor onderweg. Nu ik geen routeboekje meer heb met informatie over winkels, ben ik wel bang om opeens zonder iets te zitten. In de praktijk zal vast blijken dat ik mij zorgen heb lopen maken om niks en ook voor niks dat extra gewicht heb meegesleept. Maar op dit moment voelt het wel goed en dat weegt iets zwaarder (figuurlijk dan).

Mijn oude schoenen lopen ook goed, ondanks de halve maat kleiner. Ik ben daar erg bij mee. Man komt nog 1 keer over en daar wisselen we de schoenen weer om. Volgens mij slijt de binnenkant harder dan de buitenkant.

Wijngaarden zijn leuk onderweg omdat er op dit moment erg veel in gewerkt wordt. Dat levert veel bedrijvigheid op. Aan de andere kant maakt dat het “wildplassen” wel erg moeilijk. Ik geloof dat ik de Bourgogne wijnen in ga ruilen voor de Beaujolais. Dus voorlopig zal het “wildplassen” nog wel even een probleem blijven.

Verder valt er op dit moment niet veel meer te melden.

Verslag 7

Hallo allemaal,

Weer een paar weken en meer dan 100km verder, samen met Man in Dijon. Het uitstapje naar mijn vriendin was lekker: geen gedoe om een restaurant uit te zoeken, mij vol kunnen eten aan allerlei soorten fruit, gebruik gemaakt van de aanwezigheid van een koelkast en alle kleren in de wasmachine gegooid. Met een fris en schoon gevoel mijn tocht daarna weer verder gezet. Ik vreesde voor spierpijn, blaren en dergelijke omdat ik een week niet gelopen had, maar dat viel heel erg mee.

De afstanden die ik op een dag moet lopen, worden gemiddeld iets langer. Inmiddels heb ik 2 dagen van 30km erop zitten en zo’n 4 dagen met meer dan 25km. Het zijn niet mijn favoriete afstanden maar ik heb het gehaald en ik weet nu dat ik zulke afstanden kan lopen als het nodig blijkt te zijn. Maar het is wel zwaar en na 3 van zulke dagen achter elkaar ben ik wel aan een rustdag toe. En ik moet op dagen met een flink aantal kilometers niet bedenken dat ik van de route af ga wijken! Ik heb dat nu 2x bedacht en dat bleek uiteindelijk geen goed idee. Beide keren dat ik van de route in het boekje afweek, was omdat de route het laatste stuk langs een zeer drukke weg zou gaan. En het leek mij veiliger om voor het alternatief te gaan, misschien meer kilometers dan volgens het boekje stond aangegeven, maar niet constant ogen en oren in mijn rug nodig hebben om auto’s te ontwijken. Het klonk allemaal heel logisch. De praktijk was echter anders.

De eerste keer bleek vanaf een bepaald dorpje de markering niet duidelijk aangebracht. Achteraf waren er al meer wandelaars daar fout gelopen. Ik kwam een ouder echtpaar tegen wat in de tuin aan het werk was en voor de zekerheid toch maar even vragen waar ik was. In plaats van westelijk te lopen was ik richting zuiden gegaan en stond mij nog zo’n 8km langs een drukke weg te wachten om bij het hotel in Neufchateau te komen. Op dat moment had ik er al 26km opzitten. Gelukkig was het echtpaar zo aardig om hun dochter te vragen mij naar het hotel te brengen. Dat scheelde een paar uur lopen en omdat ik er toen echt wel doorheen zat, nam ik dat aanbod graag aan.

Vanaf Langres zijn er twee mogelijkheden om in Dijon te komen. De eerste gaat via de GR7 en de tweede is de “officiële” Jakobsweg. In 2009 ging die weg vooral over de doorgaande wegen en is daardoor minder mooi. Het lag in mijn bedoeling om over de GR7 te gaan maar het lukte niet om een overnachtingsplek te krijgen waardoor ik toch voor de Jakobsweg koos. Bij aankomst op het tweede overnachtingadres vanuit Langres, zag ik dat de Jakobsweg een andere route nam dan in mijn boekje beschreven stond. Ik had het gedoe in Neufchateau nog vers in mijn geheugen en besloot het er niet op te wagen. Dan maar een minder mooie weg, ik wist nu wel waar ik aan toe was, hoeveel kilometers mij te wachten stonden en hoe lang ik er ongeveer over zou doen. Ik kwam zonder problemen op mijn plek van bestemming, Is-sur-Tille, aan. Vanuit Is had ik een weg uitgestippeld om in Dijon te komen. En toen kwam ik toch in de verleiding. In Is kwam ik de markeringen van de Jakobsweg tegen en ik dacht niet dat ik in grote problemen zou komen als ik voor de gemarkeerde weg zou kiezen. Ik had beter moeten weten. Ergens onderweg een markering gemist en vervolgens liep ik op een enorm drukke weg richting Dijon. De eerste de beste mogelijkheid genomen om van deze weg af te komen en aan een vrouw gevraagd hoe ik het beste in Dijon kon komen. Ik was toen als zo’n 5 uur onderweg en volgens die mevrouw was het nog minstens 12km. Weer zonk de moed me in de schoenen. Het was drukkend warm weer, zo’n 28C, er was onweer met enorme regen voorspeld en ik had het wel even gehad. De mevrouw was zo aardig om het plukken van bloemen te staken en mij naar Dijon te brengen. Ik was weer erg blij met deze onverwachte lift maar ik heb mijn les geleerd: ik wijk niet meer van mijn oorspronkelijke route of de beschreven route af.

En toch komt het tijdens dit soort momenten niet in mijn hoofd op om een van de vele enveloppen open te maken die ik als bemoediging meegekregen heb. Ik heb 10 enveloppen met (hopelijk) lieve woorden in mijn rugzak voor het moment dat ik het niet meer zie zitten. Onderweg zijn er best momenten geweest die moeilijk waren maar kennelijk nog niet moeilijk genoeg om een graai in het zakje met enveloppen te doen. Ik ben heel benieuwd wat ervoor nodig is om dat wel te doen. Misschien moet ik dan echt op het moment staan om naar huis te gaan en zover is het nog niet gekomen.

De komende ± 4 weken loop ik op mijn oude schoenen. Man heeft die voor mij meegenomen. De hakken van mijn schoenen zijn toch al wel behoorlijk versleten en ik ben bang dat ik daarmee niet tot eind september door kan lopen. Man neemt ze mee naar huis, laat ze verzolen en brengt ze de volgende keer weer mee. Ik hoop dat mijn oude schoenen net zo goed lopen als mijn huidige schoenen, ze zijn namelijk een halve maat kleiner terwijl het weer steeds warmer wordt. En door de warmte worden mijn voeten groter.

Vanwege het warme weer ben ik in Dijon naar de kapper gegaan. Thuis had ik al een half jaar zonder kapper gedaan om te kijken hoe mijn haar zich zou houden. Het leek mogelijk te zijn, alleen was ik vergeten dat ik zeer dik haar heb. En dik haar in de winter is toch minder erg dan dik haar in de zomer. Het was tijd om mijn haar uit te laten dunnen. Bij de VVV werkt een Vlaamse vrouw en die kon ik mooi vragen wat uitdunnen in het Frans is. Met mijn opgedane kennis richting kapper en het is helemaal goed gekomen. De lengte is alleen een beetje bijgewerkt en de rest is flink uitgedund. Het scheelt beduidend in warmte.

Over zo’n 2 weken ben ik door mijn boekje heen. Dan heb ik de GR7, en later de GR4, op de kaart staan, wit-rood gemarkeerd en op mijn GPS. Van internet heb ik een aantal overnachtingadressen op de GR geprint en ik heb alle benodigde blaadjes uit het dikke boek met alle Chambres d’Hotes gescheurd als back-up. Alleen heb ik dan geen informatie meer over winkels, geldautomaten en restaurants. Ik merk dat ik het toch wel prettig vind om die informatie te hebben en het maakt dat ik best tegen het komende stuk op zie. Aan de andere kant hoop ik dat ik dan meer wandelaars tegen kom. De vakanties zijn inmiddels begonnen of staan op het punt te beginnen en ik hoop dat de GR7 toeristisch genoeg is. 

Dit was het weer voor voorlopig. Ik ga nu nog even rusten, vervolgens met Man naar een museum en nog een aantal overnachtingen regelen.

Verslag 6

Hallo allemaal,
Ik ben weer een week verder en in Toul aangekomen. Morgen (za.23-6) staat de eerste 30km op het programma, om daarna zondag 25km te moeten lopen. Ik zie er wel tegenop, maar ik ga ervan uit dat het met vroeg opstaan wel zal lukken op tijd in het hotel te zijn.

Gisteren heb ik voor het eerst op internet gekeken, iets waar ik thuis niet zonder kan maar nu moeiteloos achter me laat. Daar zag ik het verzoek om eens wat te vertellen over hoe het is alleen op pad te zijn. Hierbij dan een eerste poging. Tot op heden heb ik er over het algemeen geen moeite mee. Ik heb het geluk dat ik mij in het Frans en het Duits redelijk goed verstaanbaar kan maken en verder kom dan het bestellen van brood en een plaats om te slapen. Daardoor kan ik gemakkelijk een praatje met iemand aanknopen. Het helpt ook dat mensen een vrouw alleen met een grote rugzak zeer interessant vinden. Verder is het een kwestie van aanpassen. Zit iedereen rond 17.00 / 18.00 uur op het terras of aan de bar, dan is het voor de sociale contacten handig om dan niet op de kamer te blijven zitten maar mee te doen. En hoewel ik niet van voetbal hou, is het EK een veilig onderwerp om over te spreken.

Dat wil niet zeggen dat er geen momenten waren dat ik me heel erg alleen heb gevoeld. Zeker als de eigenaren van de B&B ook niet aanspreekbaar zijn, voelt het wel als erg eenzaam. Het sturen van een sms naar Man is dan niet voldoende om dat gevoel op te heffen. Er zit dan weinig anders op dan wachten op een grotere plaats, een winkel of iets dergelijks om aan de behoefte van sociaal contact te voldoen. 
Het valt en staat natuurlijk met mijn instelling. Als ik lekker in mijn vel zit, is het gemakkelijker om contact te leggen dan als ik een baaldag heb. Het is nu eenmaal leuker om met een vrolijk en opgewekt mens te praten dan met iemand die chagrijnig voor zich uit zit te kijken.

In de praktische zin is het af en toe balen dat ik alles zelf moet regelen. Elke keer als de route onduidelijk is, moet ik zelf bedenken wat de beste oplossing is. Er is geen mogelijkheid om met iemand te overleggen. En het reserveren van overnachtingsplekken zou ik ook graag uitbesteden. Het idee alleen al dat ik weer een belronde moet doen, is voldoende om mijn maag 5x in de knoop te draaien.

Maar over het algemeen vermaak ik mij redelijk in mijn eentje en gaat het best goed. De tweede week op de Jakobsweg ging beter dan de eerste. Dat is deels te danken aan het feit dat het overgrote deel van de route gemarkeerd is. Dat geeft mij toch een gevoel van zekerheid dat ik nog steeds op de juiste weg en in de juiste richting zit. Vanaf Toul zal dat weer anders zijn, maar ik hoop dat ik nu inmiddels aan de route beschrijving gewend ben. 
Komende week maak ik een uitstapje naar mijn vriendin in Frankrijk, even genieten van niet uit eten hoeven, op tijd staan voor ontbijt en vertrek en geen stress of ik niet te vroeg of te laat op mijn slaapadres zal zijn.

In mij vorig verslag schreef ik over genieten. Daarop kreeg ik de reactie terug dat genieten moeilijk is als je je zorgen maakt. En dat het dus eerder om vertrouwen in een goede afloop en eigen kunnen gaat. Ik denk dat daar een kern van waarheid in zit. Vervolgens verschijnt er een Duitse Jakobspelgrim op mijn pad die, terwijl hij geen woord Frans of Engels spreekt, toch elke keer weer krijgt wat hij nodig heeft. In dit geval een vrouw die zowel Duits als Frans spreekt en die hem kan helpen om een onderkomen te regelen en eten in een restaurant (in plaats van brood met kaas).
Gevoelsmatig waren de rollen omgedraaid. Tot nu toe had ik alle mensen die ik onderweg tegenkwam als “reddende engelen” voor mij gezien en nu was ik ineens een “reddende engel”. Maar behalve zijn vertrouwen dat het wel goed zal komen, wil ik niet met die Duitse pelgrim ruilen. Hij loopt nu al 2 jaar, met onderbrekingen, vanuit alle hoeken van Europa naar Santiago de Compostella op zoek naar waarom zijn vrouw is overleden. Ik ben bang dat hij het antwoord nooit zal vinden of dat het volledig onbevredigend zal zijn als hij het wel vindt.

Behalve dat ik moe ben gaat het fysiek verder redelijk. Ik heb nog steeds geen blaren (snel afkloppen) en mijn rug, nek en schouders lijken het ook te houden. Ik begin wel last te krijgen van mijn hak, die wordt van binnenuit (bot?) steeds pijnlijker. De eerste 2 injecties heb ik ook voor elkaar gekregen. 
Mijn uitrusting is uitgebreid met een drinkfles van 1 liter. Het is, ingeval van nood, gemakkelijker met een fles in de hand om water te vragen, dan dat ik de hele rugzak uit moet pakken om mijn waterzak te laten vullen. Verder bleek ik niet zonder sudoku´s te kunnen. Gelukkig zijn die ook in Duitsland en Frankrijk populair.

Ik schrijf geen verslag als ik bij mijn vriendin ben. Dus het volgende verslag zal over zo´n 2 weken verschijnen.

Verslag 5

Hallo allemaal,
Rustdag in Metz, dus weer tijd om iedereen weer bij te “praten”. Ik bevind me nu een week op de Jakobsweg en het is in veel opzichten heel anders dan de Eifelsteig. Nu moet ik er wel heel eerlijk aan toevoegen dat het weer de afgelopen week niet mee heeft gezeten. In je eentje de weg zoeken terwijl de regen en het onweer elk moment los kunnen barsten (of dat ook daadwerkelijk doen) is heel anders dan wanneer de zon schijnt. 

Na de Eifelsteig waren de wandelaars “ineens” verdwenen. En tot op heden heb ik ze ook niet meer gezien. De weg is niet meer gemarkeerd en ik moet het nu dus helemaal zelf uit zien te vinden, samen met mijn route beschrijving en een kaart die globaal aangeeft waar ik me ongeveer bevind. Geen wegwijzers met tussentijdse kilometerstand, dus geen idee hoeveel ik al gelopen heb en hoeveel er nog resten er voor die dag. Ik weet bij vertrek waar ik overnacht en hoeveel kilometer het in totaal die dag zal zijn. Daar houdt mijn kennis verder op. 

De Eifelsteig is erop gemaakt langs zoveel mogelijk mooie plekjes te komen, de Jakobsweg is vooral bedoeld om zo snel mogelijk van A naar B te gaan. Er wordt wel geprobeerd om asfalt zoveel mogelijk te vermijden maar er zitten dagen bij dat de route over B-wegen gaat. Die wegen zijn niet druk, maar inspirerend is anders. Kortom, ik moet nog erg wennen. En om nog even verder te “zeuren”: je gaat niet dood van water met chloorsmaak, maar lekker is anders. 

Naast het wennen zijn er natuurlijk ook nog leuke dingen te melden. Ik ben onderweg naar Kedange-sur-Canner waar ik in het restaurant iets wil eten (ik was te laat voor de winkels, die zijn tussen de middag dicht en op mijn overnachtingplaats is niks verkrijgbaar). Vlak voor Kedange raak ik in gesprek met een vrouw die haar kleinkinderen opwacht van de schoolbus. En een paar minuten later zit ik aan de keukentafel om mee te eten. Een spontane uitnodiging, een eenvoudige maaltijd en een kijkje in franse gewoonten. Het koste wel wat tijd waardoor ik later op mijn slaapplek aankwam dan de bedoeling was, maar het was het absoluut waard.
Wat ook bijzonder was: een jong vosje tegenkomen. Van de volwassen exemplaren had ik er al 3 gezien maar een kleintje nog niet. Op zo’n moment baal ik echt dat zo’n beestje weg is voordat ik mijn camera kan pakken. 

Ik denk dat na bijna 5 weken het centrale thema wel duidelijk begint te worden: genieten. Om de een of andere reden vindt iedereen in mijn omgeving het nodig mij dat op het hart te drukken in diverse talen en in diverse bewoordingen. En hoe langer ik daarover nadenk, des te meer ik de indruk krijg dat ik op dat vlak nog wel iets kan leren. Ik geloof dat ik niet eens een definitie van genieten kan geven. Voor mij is het op dit moment synoniem met geld uitgeven aan “luxe” dingen, maar eigenlijk is dat meer verwennen dan genieten. Nog even afgezien van het feit dat het kopen van iets ook vaak bedoeld is als compensatie of als beloning. En gevoelsmatig is dat niet de echte definitie van genieten.
Ik hoop dat ik over een tijdje hier weer wat meer duidelijkheid over krijg. En ik denk dat mooi weer zeker aan mogelijk genieten zal bijdragen. 

Omdat de Jakobsweg op dit moment veel van mij vraagt (fysiek en mentaal) heb ik besloten wat vaker een rustdag te nemen en, indien mogelijk, stukken te lopen om vervolgens met de trein terug te keren naar het hotel. Morgen ga ik dat voor de eerste maal uitproberen, kijken hoe dat bevalt. Ik loop dan van Metz naar Angy-sur-Moselle en ga van daaruit met de trein weer terug naar Metz. Geen grote rugzak maar een kleintje met niet meer dan noodzakelijke dingen.
Verder valt er aan deze kant niets meer te melden.

Verslag 4

Hallo allemaal,
Het is nu woensdag 6 juni en Man en ik zijn in Trier. Met z’n tweeën is een rustdag toch een stuk minder rust dan alleen. Ik zoek de hele dag al naar een gaatje om jullie op de hoogte te brengen en heb nu een half uurtje voordat we op zoek gaan naar een restaurant om iets te eten.

Het feit dat ik in Trier ben, houdt in dat ik de Eifelsteig met goed gevolg heb afgelegd, 313km stijgen en dalen. Volgens een Nederlander die ik onderweg tegenkwam zal Frankrijk qua stijgen en dalen minder zwaar zijn dan de Eifel en hij kan het weten want hij is al 5x! naar Santiago gelopen. Dat de Eifelsteig erop zit, betekent ook dat het gevoelsmatig nu ook echt gaat beginnen. De Eifelsteig is goed gemarkeerd en de hele toeristensector heeft daar inmiddels op ingespeeld. Dat zal vanaf nu anders zijn. Geen markeringen meer, alleen een routebeschrijving en een kaart, niet veel hotels of andere overnachtingsmogelijkheden onderweg en hetzelfde geldt voor restaurants. Ik zal heel eerlijk bekennen dat ik daar best tegenop zie. Voor de zekerheid zijn alle noodrantsoenen na een bezoek aan de supermarkt ruim aangevuld, dus ik ga met een zware rugzak verder.

Ik had al een keer geschreven dat ik onderweg al regen had meegemaakt maar een wolkbreuk was nog niet op het lijstje bijgeschreven. Die kan ik inmiddels ook toevoegen. Ik was zondag onderweg van Niederkail naar Zemmer en al bij het opstaan regende het. Voor die dag stond 20km op de planning. De regen was niet dusdanig dat ik niet kon vertrekken en ter hoogte van Bruch was het bijna droog. In Bruch was een mogelijkheid beschreven om de tocht in te korten met minder stijgen en dalen. Dat leek mij wel wat om vervolgens na een uur lopen weer op dezelfde plek uit te komen. Dat was niet de bedoeling en toen toch maar via de Eifelsteig verder. Tussen Bruch en Gladbach kwam ineens die wolkbreuk en in minder dan een minuut was ik tot op mijn vel doorweekt. Zelfs mijn regenjas kon er niet tegenop.
De hele etappe verder uitlopen was geen optie meer, dus door naar Gladbach om daar in het restaurant een taxi te bellen. Alleen kwam ik na openingstijd bij het restaurant aan, dus dat schoot niet op. Vervolgens Gladbach ingelopen en daar zag ik een auto een oprit naar een huis inrijden. Op het raampje geklopt en aan het jonge stel in de auto gevraagd of ze voor mij een telefoonnummer voor een taxi hadden. Het stel ging op bezoek bij zijn ouders en die hebben een taxi gebeld. Er zouden aanrijdkosten in rekening worden gebracht, of dat een probleem was? Nee, natuurlijk niet als ik maar in Zemmer kom. Vervolgens bleek het 45 minuten te duren voordat de taxi er zou zijn. Dat vonden de bewoners te lang dus werd de taxi afgezegd, werd ik in 2 enorme handdoeken gewikkeld en in de auto gezet waarna het jonge stel mij in Zemmer voor het hotel afleverde. Echt hartstikke super om zoveel vriendelijkheid mee te maken.

Ik ben nog steeds behoorlijk moe, zeker op rustdagen. Ik probeer elke avond zo vroeg mogelijk mijn bed in te kruipen en op elke rustdag slaap ik ’s middags 2 uur (erg gezellig voor Man, maar niet heus). Op het vervolgtraject wil ik proberen wat vaker een rustdag te nemen en dan hoop ik het op die manier vol te houden. Er zijn veel redenen die voor mij acceptabel zijn om mijn tocht te beëindigen en teveel van mijn lichaam gevraagd te hebben valt daar niet onder. Zeker niet omdat het juist de bedoeling is om te ontdekken wat mijn lichaam wel en niet kan en leuk vindt.
De teen doet nog steeds zeer. Bedankt voor de vele opties. Het lijkt erop dat er inmiddels een kleine blauwe plek aan de onderkant aan het ontstaan is. Ik ben van plan hem goed in te pakken in sporttape en dan verder te zien. Het lijkt op een soort van overstrekking of iets dergelijks.

Vandaag heb ik een dunne sjaal gekocht om als riem om mijn broek te knopen. Kennelijk ben ik afgevallen en zakken mijn broeken een beetje. Een riem kruipt bij mij heel snel naar boven en snijdt dan in mijn vel. Ik hoop dat een sjaaltje beter zal werken. En natuurlijk hoop ik dat ik niet nog meer afval. Ik doe mijn best om zoveel mogelijk eten in mijn lichaam te stoppen maar ik denk dat ik de grens van wat ik naar binnen kan werken wel bereikt heb.

Vandaag geniet ik van mijn eigen vertrouwde kleren en schoenen evenals het gebruik van een handtas. Het is niet zo dat ik dat onderweg mis, ik red mij prima met de spullen die ik bij mij heb. Maar voor anderhalve dag voelt het als luxe.
Het voelt vertrouwd maar ook anders om weer samen te zijn. Kennelijk krijg je in iets meer dan 3 weken in je eentje toch een bepaald soort ritme en dan ben je ineens weer met 2. Man stond mij bij de Porta Nigra op te wachten met rozen. Heel lief en vervolgens mag hij er thuis van gaan genieten want ik kan ze niet meenemen. Morgen zwaait hij me weer uit als ik verder richting het zuiden ga. Het afscheid zal wel weer emotioneel zijn maar we weten nu wel van elkaar dat de ander het goed maakt.

Inmiddels is het halve uur weer voorbij en rennen we nu naar het restaurant om wat te eten.

Verslag 3

Hallo allemaal,
Een rustdag in Manderscheid met de beschikking over diverse winkels, wat handig is als je voorraden aan moet vullen en een pen en postzegels nodig bent. Het is donderdag 31 mei en ik weet niet wanneer dit verslag bij jullie aan komt. Als alles goed gaat ben ik komende dinsdag in Trier en Man is daar dan ook. Als de post traag is, komt dit verslag aan als Man weg is. Dan moeten jullie wat langer wachten.
Ik kan merken dat ik al wat langer onderweg ben. Het herstel duurt langer en het stijgen gaat, vooral direct aan het begin, steeds zwaarder. Straks kruip ik in het hotel mijn bed weer in en dan hoop ik dat het, na een dag slapen, weer wat beter zal gaan. Verder lichamelijk ongemak blijft mij redelijk bespaard. Met Pinksteren had ik een stuk huid van mijn voet verloren, maar dat viel met een pleister te verhelpen. Tijdens het lopen heb ik er geen last meer van gehad. Schuurplekken van de warmte in mijn lies laten zich goed behandelen met zeer vette crème. Het kost wat meer moeite mijn maag en darmen in het gareel te krijgen. Maar daar heb ik in elke “vakantie” last van, dus dat is niets nieuws.

Het enige wat onhandig is, is een pijnlijke teen aan mijn rechtervoet. Ik kan er niks aan ontdekken maar tijdens het lopen wordt het steeds pijnlijker. Wie suggesties heeft wat het zou kunnen zijn en wat er aan te doen zou zijn, mag het zeggen.

In het vorige verslag schreef ik dat ik nog op zoek ben naar de juiste balans tussen rust, afstand en vooruit plannen. Die balans heb ik nog steeds niet gevonden. Mijn voorkeur gaat uit naar wat kortere afstanden maar dat komt niet uit met de openingstijden van de hotels en pensions. En om dan 3 uur op een bankje te zitten om de tijd te doden is geen pretje (en zonde van de tijd). Aan de andere kant heb ik nu 2 dagen 20 km (en meer) gelopen en dan komt er toch een moment dat het gevoel ontstaat dat ik me moet haasten om niet te laat te komen.

Onderweg kom ik regelmatig andere wandelaars tegen die meer dan 20 km op een dag lopen. Het kost veel moeite dan niet te gaan vergelijken en tevreden te zijn met wat ik tot nu toe bereikt heb: 2/3 van de Eilfelsteig zit erop. De Eilfelsteig is een mooie route om te lopen en is over het algemeen goed aangegeven. Voor zover ik fout gelopen heb, was dat eerder een kwestie van niet goed opletten dan van slechte markering. Het stijgen is soms zwaar, zeker als je direct aan het begin in 2.5km  200m omhoog moet, maar elke klim wordt beloond met een mooi uitzicht.

Onderweg komt ik ook veel vogels, mooie bloemen en andere beestjes tegen. Ik heb bij biologie echter nooit goed opgelet, dus ik heb geen idee wat ik zie. In het begin schrok ik nog regelmatig op van geritsel naast het pad. Ik heb nu eenmaal een angst voor slangen en je weet maar nooit. Inmiddels ben ik erachter dat het geritsel door muisjes wordt veroorzaakt. Ze zijn leuk bruin en helaas te snel om op de foto te zetten.

Huis en mijn leven daar voelt, letterlijk en figuurlijk, kilometers ver weg (sorry!). ik weet dat het er is, maar op dit moment niet belangrijk meer. Mijn wereld bestaat uit de weg die voor mij ligt en mijn rugzak. Het voelt raar om op een rustdag alles op de kamer te laten. Het gewicht van de rugzak varieert een beetje (als ik in een supermarkt ben, kan ik het niet laten teveel fruit te kopen), maar het voelt vertrouwd om hem ’s morgens op mijn rug te hangen.
En nu ga ik weer terug naar het hotel om lekker verder te slapen. Ik ben echt moe.