Routeplanning



Heiligschennis

 Het klinkt wel stoer dat ik voor het eerst meer dan 20km in mijn eentje heb gelopen en ik ben er ook wel trots op. MAAR....

In de eerste week van januari heb ik samen met mijn moeder een dag om de tafel gezeten om samen het eerste deel van de route in hapklare dagetappes in te delen. Tot en met Les Écharmeaux is de route in 2 boekjes beschreven, inclusief overnachtingsmogelijkheden, afstanden, bezienswaardigheden en het meest belangrijk: waar ik de benodigde stempels kan krijgen voor mijn pelgrimspaspoort.

Tijdens het uitpluizen van de boekjes werd al snel duidelijk dat het niet echt mogelijk was om netjes tussen de 17 en 20km per dag te lopen. Dat had ik van te voren ook al wel verwacht, dus het kwam niet als een verrassing. Daarnaast was het ook niet altijd handig om na 4 dagen wandelen een rustdag te plannen. Ik vind het wel fijn om mijn rustdag door te brengen in een plaatsje met wat meer faciliteiten dan alleen maar een overnachtingsadres. Een bank, een apotheek, een winkel en een postkantoor zijn toch wel erg prettige zaken om op een rustdag bij de hand te hebben.

Er is nu zo'n 950km route gepland met afstanden die variëren van 8,5 tot 30,2km per dag. Het aantal wandeldagen ligt op dit moment op 47, gecombineerd met 11 rustdagen. Mede vanwege de beschikbaarheid van voorzieningen heb ik weer eens besloten de route iets aan te passen. Het boekje Jakobsweg geeft een route die meer langs wat grotere plaatsen gaat dan de GR7 en is in kilometers niet langer.
Ik begin met de Eifelsteig in combinatie met de Duitse gründlichkeit. Hierdoor kan ik mij op het lopen concentreren want de route en randvoorwaarden zijn uitstekend geregeld. Daarna ga ik verder met de Jakobsweg. Daar zal het al wat meer zoeken naar de juiste weg worden maar kom ik regelmatig door grote steden waar ik bij kan tanken. En als ik dan zo'n 2 maanden onderweg ben, hoop ik dat ik klaar ben voor het echte lopen door de "middle of nowhere", zonder regelmatig een winkel tegen te komen met alleen maar een kaart en een gps.

Toen ik de laatste 2 etappes van 24 en 21km van het Pieterpad liep, wist ik al dat ik tijdens mijn tocht minstens 2 etappes van 30km zou moeten lopen. Ik kon dus niet veel anders dan heel hard zoeken naar een manier om zo'n afstand dragelijk te maken. Onderweg kan ik het me namelijk niet permiteren om halverwege het niet meer te zien zitten. Als ik aan een 30km-etappe begin, zal ik door moeten totdat ik er ben (of hopen op een lift :-) ).
Ter info en beantwoording van een vraag: de etappe van Sleen naar Coevorden, 21km met een rugzak die 5kilo woog, duurde inclusief pauze 5 uur.

Ik kan het ook alleen! 11-1-2012



De dag van de bruggen



Een nieuw doel voor 2013?

Het laatste bericht van 3, dan is afdeling Pieterpad weer bijgewerkt. Etappe 7: Sleen-Coevorden, 21km!
Nadat ik vrijdag samen met Coach 24km had gelopen, mocht ik vandaag bewijzen dat ik in mijn eentje ook meer dan 20km zou kunnen lopen. En dan natuurlijk het liefst zonder zeuren en klagen dat het zo zwaar en ver is ;-).

Geen bos, veel redelijk open vlakte, toch wel een gure wind (niet handig om dan je handschoenen in de auto te laten liggen) en veel asfalt. Dit was de etappe van de bruggen: lopen tot een brug, oversteken en aan de andere kant verder gaan tot aan de volgende brug enz., enz. En veel redelijk drukke wegen zonder stoep waar niemand zich aan de snelheid houdt.

Het lopen ging prima hoewel ik bij thuiskomst op de bank ben geploft en rond 21.00 uur al in mijn bed lag. Ik heb het gehaald, mede dankzij mijn stokken. Of mijn wandeltempo door de stokken gestegen is, weet ik niet. Maar op asfalt geeft het tikken van de stokken een zekere rust en cadans waar ik kennelijk erg gevoelig voor ben. Het lijkt dan alsof ik gedragen wordt door het tikken van de stokken en dat loopt heel lekker.
En het meest belangrijke van alles: ik heb in mijn eentje 21km gelopen, zonder klachten, zonder zeuren en het ging lekker. Het blijft ver, maar ik kan het!!

De 100km-grens gepasseerd 6-1-2012

Van dit soort wegwijzers word ik blij

En dit was nog maar een kleintje

Schooloo-Sleen, 24km. Een tijdje terug had ik al eens gemeld dat ik een mentale barrière van 20km heb. Alles daarboven voelt als een bijna onmogelijke opgave. Maar ik weet ook dat het onderweg voorkomt dat ik meer dan 20km moet om bij het eerstvolgende overnachtingsadres te komen. Gewoon omdat er in de wijde omtrek geen andere overnachtingsmogelijkheid te vinden is. Dat houdt in dat ik op de een of andere manier over mijn mentale barrière heen moet zien te komen. Dus toen onze coach aangaf dat hij graag een etappe mee wou lopen, zag ik mijn kans schoon: met een mental coach aan mijn zijde zou het slechten van die barrière een eitje zijn!
Daarnaast heb ik inmiddels de beschikking over een stel hikingstokken wat een gunstige invloed op mijn wandeltempo zou moeten hebben. Dat scheelt ook. Weten dat je 24km moet lopen met een tempo van rond de 4km per uur is zwaarder dan als je rond de 5km per uur haalt.

Het weer zat mee, de storm was gaan liggen, de regen was opgehouden met vallen, er stonden alleen wat dijken op breken maar in Drenthe was daar niet veel van te merken. Omdat we de beschikking hadden over 2 auto's waren we niet afhankelijk van bustijden, dus konden we beginnen wanneer het ons uitkwam: 09.30 uur vertrek uit Schoonloo.

Wat voor lessen heb ik geleerd?
- Dat het lopen met iemand heel anders is dan alleen en dat het heel veel uitmaakt wat voor gezelschap meeloopt. Ik hou erg veel van Man, maar als ik met hem moet lopen is dat vermoeiender dan in mijn eentje. Met Coach gaat het veel meer vanzelfsprekend.
- Hoewel ik Coach al jaren ken, zijn er toch dingen die met een ander dan Man ineens minder vanzelfsprekend zijn. In het bos zijn toiletten nu eenmaal niet te vinden en wildplassen met iemand anders dan Man of een goede vriendin is dan ineens best eng.
- Met iemand anders erbij is het soms best eng om dingen toe te geven. Nadat we een hekje overgeklommen waren stuitten we op een kudde hooglanders. En natuurlijk liepen die net te grazen op het pad waar wij langs moesten. Een zeer goede reden om het liefste rechtsomkeer te maken maar terug was geen optie. Het vereist dan toch wel moed om toe te geven dat ik echt niet over de voorgeschreven weg verder wil. Gelukkig was er een alternatief te vinden.
- En het meest belangrijke: met z'n tweeën, mits goed passend gezelschap, is de afstand ineens minder een bezwaar. Het was zwaar om 24km te lopen en ik was na afloop behoorlijk moe, maar op deze manier was het te doen. Nu zorgen dat ik dat gevoel vast hou voor de rest van mijn tocht. Als ik het met iemand kan, dan zou ik het ook in mijn eentje moeten kunnen!

De "vergeten" etappe 9-12-2011

Ik lig schandalig achter met bloggen. Inmiddels heb ik wat achterstallig onderhoud weggewerkt, dus vandaag hoop ik 3 etappes van het Pieterpad te beschrijven, te beginnen met etappe 4: Rolde-Schoonloo.

Hunnebedden bij Rolde

En dat 6x

Het is inmiddels al een tijdje geleden dat ik dit stuk gelopen heb. In eerste instantie stond deze etappe voor 6 december op de planning maar het weer en de tandarts gooiden roet in het eten. Vervolgens was ik druk met de voorbereidingen van mijn verjaardag.
Aan de andere kant stond er een afspraak om op 14 december van Schoonloo naar Sleen te lopen. En eerst van Schoonloo naar Sleen te lopen en daarna van Rolde naar Schoonloo, kon "natuurlijk" niet. Op weg naar Rome kan ik niet stukken overslaan om die later in te halen. Het zou anders zijn als ik als doel had het Pieterpad te lopen.
Dus op vrijdag toch mijn nieuwe wandelschoenen aangetrokken en op pad gegaan.

Tot nu toe had ik nog nooit de auto gebruikt om bij een begin- of eindpunt van een etappe te komen. Met de hulp van Man en bussen en treinen ging het tot nu toe prima. Maar vrijdagavond stond vol met regeldingen voor mijn verjaardag, dus ik moest op een redelijke tijd thuis zijn. En het niet al te laat thuis willen zijn, maakte dat ik met de auto naar Schoonloo ging en vandaaruit met de bus naar Rolde. Eerst met de auto naar het eindpunt voelt toch anders. Tot dan toe had ik steeds het gevoel dat ik met het lopen van het Pieterpad vooruit ging, dat na afloop van de etappe de wereld nog open lag. Kennelijk maakt het voor mij dus uit hoe een etappe gepland wordt.

Er waren twee stellen die het zelfde stuk liepen als ik en die waren beduidend sneller. Het kost dan erg veel moeite om dat te accepteren. Volgens mijn moeder lijk ik op mijn vader: een langzaam tempo maar wel in staat om dat veel langer dan gemiddeld vol te houden. Of ik daar wat aan ga hebben als ik straks 30km op een dag moet lopen weet ik niet.
Maar ondanks de drukte was ik heel erg blij dat ik gelopen had. Om vervolgens de afspraak voor de vervolgetappe af te moeten zeggen omdat ik na mijn verjaardag met een zware verkoudheid mijn bed in draaide. Kortom, alle gedachten en stress waren voor niks geweest.

De eerste grote aankopen

Mijn tijdelijke huis

Man heeft mij voor mijn verjaardag een tegoedbon gegeven voor het meest essentiële onderdeel van mijn reis: de rugzak. Mijn rugzak zal voor 4,5 maand mijn thuis zijn.
Qua voorbereiding was ik al een paar keer in de outdoorwinkel geweest en had ik wat op internet rondgekeken. Simpel gezegd kwam het erop neer dat wat je mee wilt nemen bepaalt hoe groot de rugzak zal zijn en daardoor ook hoe zwaar. Aan de andere kant geldt: hoe lichter hoe beter want je moet het allemaal wel dragen natuurlijk.

Ik heb ongeveer wel een idee van wat er mee moet: een slaapzak is absoluut noodzakelijk, kaarten, medicijnen, regenkleding en overige kleding, water, ruimte voor eten voor onderweg en wol om onderweg een sok te breien. Ik kies ervoor om alles zelf mee te nemen en geen spullen op te laten sturen of langs te laten brengen. Dan moet ik namelijk weten waar ik wanneer op welk moment ben en dat beperkt mij (gevoelsmatig) in mijn bewegingsvrijheid. Daarnaast wil ik zelf bepalen wanneer ik iemand wil zien in plaats van dat op een vastgesteld tijdstip te moeten omdat ik nu eenmaal van nieuwe kleding en kaarten moet worden voorzien.

Gewapend met dit overzicht is in de outdoorwinkel besloten dat het een grote rugzak moet worden. Groot wil zeggen zo'n 55 liter die uit te bouwen zijn tot 80 liter. Een hele lichte rugzak was niet geschikt omdat je dan alle spullen (kleding, slaapzak ed) zo licht mogelijk moet doen en dat is een behoorlijk grote investering want dan moet alles nieuw gekocht worden. De eerste 3 rugzakken die ik moest passen waren acceptabel maar ik werd er niet blij van. Rugzak nummer 4 was niet geschikt voor mijn lichaamsbouw. De vijfde rugzak leek voor mij gemaakt. Hij zat lekker, sloot overal mooi aan en voelde alsof ik er uren mee zou kunnen lopen. Dat was iets anders toen er 10 kilo gewicht in werd gestopt maar wel te doen. Het is een relatief kleine rugzak van 65 liter en niet uit te bouwen naar meer. Maar ik ben er erg blij mee.
Vervolgens nog een regenhoes, een waterzak met zuigsysteem (dan kun je tijdens het lopen drinken in plaats van elke keer de rugzak af te moeten doen), twee wandelstokken en de GPS gekocht.

Thuis de rugzak op de weegschaal en toen bleek hij 2,6 kilo te wegen. Dat was even schrikken. Mijn idee was om, inclusief rugzak, zo'n 10 kilo op mijn rug mee te nemen maar ik ben bang dat dat nu niet meer gaat lukken. Kortom, de grammenstress heeft hier in alle hevigheid toegeslagen. En voor voorlopig zie ik nog geen oplossingen om gewicht te besparen.

Toch wel even schrikken

Een stukje Frankrijk (1)

Een stukje Frankrijk (2)



 Ik kan met mijn hoofd helemaal beredeneren dat 2100km en 4,5 maand in mijn eentje onderweg zijn, veel en lang is. Maar gevoelsmatig lukt het niet om daar een beeld bij te krijgen. Misschien ook wel omdat het om zulke grote getallen gaat, dat het ook niet voor te stellen is.
In mijn beleving vertrek ik gewoon en over een tijdje kom ik daar aan waar ik wezen wil.

Na mijn verjaardag heb ik van het ontvangen geld de eerste kaarten en routeboekjes gekocht. Met een fluoriserende groene stift heb ik de te lopen GR-paden op de kaarten aangestreept en vervolgens de kaarten aan elkaar op de vloer gelegd. Mijn vloer bleek te klein om de kaarten aaneengesloten uit te leggen. Het stuk wat niet via GR-paden wordt gelopen lag er nog niet bij, evenals de Eifelsteig en het stuk in Italië, kortom er ontbrak op dat moment nog zo'n 1000km.

Als ik dan die kaarten zo zie liggen, dringt een heel klein beetje de omvang van mijn reis tot mij door. En ik zal heel eerlijk zijn dat het dan toch wel een beetje schrikken is.

Teveel om over te schrijven

In mijn voorbereidingen op mijn tocht naar Rome kom ik de wereld aan zaken tegen waarover ik graag wil bloggen. Vervolgens kom ik terecht in een voor mij, helaas, vertrouwde cirkel. Mijn hoofd zit vol zaken die eruit moeten/willen, dat vreet energie waardoor ik geen puf op kan brengen om achter de pc te gaan zitten, waardoor mijn hoofd niet leegraakt enz, enz.
En laat ik de zaken die betrekking hebben op het dagelijks leven voor het gemak even buiten beschouwing.

Om mijn hoofd een beetje te ontlasten gooi ik hier dan maar even het rijtje eruit.
- Reageren op de reacties inzake route, afstanden en dergelijke. Daar valt een hoop over te zeggen.
- Mijn tweede paar wandelschoenen, vrijdag gekocht.
- Gewicht en uitrusting. Een truitje, een pyama, een sjaal en wat ondergoed bleek al meer dan een kilo te wegen en mijn toilettas haalde met gemak de 500gram. Ik denk dat 10 kilo echt wel het maximum is en dat is inclusief rugzak, slaapzak, 2 liter water, kaartmateriaal en eten.
- Hoe streng moet ik voor mezelf zijn. Het lijkt erop dat ik deze week misschien een etappe van het Pieterpad over moet slaan, terwijl ik volgende week met iemand de daaropvolgende etappe ga lopen. Help!, dan is het niet meer aaneengesloten. Terwijl ik met mijn verstand best kan bedenken dat de etappe die deze week blijft liggen altijd nog wel gelopen kan worden.
- Dat ik het enorm overweldigend vind (vooral in positieve zin) om vanuit een innerlijk voelen in actie te komen. Ik kan me niet herinneren dat ik zoiets eerder heb ervaren of gevoeld.
- Over de reacties van mensen als ze horen dat ik ALLEEN op pad ga.
- Dat ik mijn foto's via een website toegankelijk wil maken, maar wel gerubriceerd op etappe.
- Als alles goed gaat, ga ik komende maandag mijn eerste aankopen voor het traject na Aken doen. Spannend!!
- Ik wil een overzicht maken van de uitgaven die ik doe, zodat mensen een beeld krijgen wat een tocht als dit ongeveer kost.
- Trainen in het lopen met een rugzak
- Ik kan niet zonder vitamine B12-injecties. Als ik 4,5 maand op stap ga, zal ik mijzelf moeten injecteren. Het klaarmaken van de injectie is geen probleem maar ik vind het doodeng om met een zekere daadkracht die naald in mijn lichaam te duwen. En ik moet met mijn huisarts overleggen over de frequentie en een ander merk ampullen. De ampullen die ik nu heb, moeten in de koelkast bewaard worden en ik was niet van plan een koelkast op mijn rug mee te nemen.
- En alle overige praktische zaken die geregeld moeten worden. Opvang voor de chincillas, Man machtigen voor mijn rekening, het verplaatsen van jaarlijkse controles enz, enz.

Maar op dit moment ben ik alleen maar moe, heb ik meer last van mijn zenuwontsteking dan voordat de tandarts ernaar keek, heb ik het druk met het regelen van mijn verjaardag en hoop ik dat ik morgen de 5-de etappe van het Pieterpad kan lopen.