Op de grote stille heide (29-11-2011)



Het Balloërveld

Op de grote stille heide, stond een jongen met zijn fiets
Maar die fiets die wou niet rijden, in zijn voorband daar zat niet
En terwijl hij daar zo stond, keek hij zoekend in het rond
Hoe ver is een fietspomp, hoe ver is een fietspomp, een fietspomp
(Uit TjoepTjoep, tig jaren geleden)

Tijdens het wandelen gebeuren rare dingen. Tijdens de etappe van Zuidlaren naar Rolde schoot ineens bovengenoemd versje door mijn hoofd.  Er zijn nog meer coupletten maar die kan ik mij niet meer herinneren (en ik ben te lui om nu naar boven te lopen en het boekje te gaan zoeken).

Mijn eerste "bergen"

Behalve dat ik mijn hoofd tijdens het wandelen niet echt "uit" kon zetten, was het een fijne wandeldag. Mijn hoofd draait 24 uur per dag, het lukt me wel om er niks mee te doen. Dus ik ga vooruit.
Onderweg leuke gesprekjes gevoerd met mensen die ik tegenkwam, onder andere een man die met zijn (inmiddels overleden) vrouw ook de Eifelsteig had gelopen. Hij had nog een paar nuttige tips voor mij.

Verder ontdekt dat vroeg vertrekken in de wintermaanden tot gevolg heeft dat alle horeca nog dicht is (ik vertrok rond 09.00 uur uit Zuidlaren), wat mijn blaas niet zo leuk vindt. Een voordeel van vroeg vertrekken, zeker op een doordeweekse dag, is dat je bijna geen mens tegenkomt, wat wildplassen een stuk gemakkelijker maakt. Extra fijn, omdat het de periode van de maand is en verschonen een noodzaak.

De regen onderweg deerde me niet, dat ik over een stuk terrein moest met Schotse hooglanders was even wat minder maar toch dapper verder gegaan, mijn knie heeft zich aardig gehouden en ik voelde me blij. Kortom, een fijne wandeldag en weer een klein beetje dichter bij Rome gekomen.

Binnenkort ga ik uitgebreid op een aantal reacties in. Er zitten een paar tussen die om een nadere toelichting vragen of een uitgebreide beschouwing. Zie je wel, mijn hoofd draait overuren :-).

Het zit tussen mijn oren

Vrijdag stond de etappe Groningen-Zuidlaren op het programma. In de nacht van donderdag op vrijdag kreeg ik echter last van een enorme diaree-aanval, waarop ik besloot om vrijdag maar in mijn bed te blijven in plaats van 21km te gaan wandelen. Vandaag was er echter niets meer aan de hand, Man had zin om mee te gaan, het zou redelijk weer worden, dus op stap.

Met z'n tweeën lopen is echter heel anders dan alleen. Het begint al met de voorbereidingen. Ik doe dat over het algemeen een stuk gestructureerder dan Man. Vervolgens laat ik me meeslepen in zijn chaotische manier van doen, waardoor we bijna het routeboekje vergeten waren en ik mijn camera thuis had laten liggen.
Daarnaast is Man van nature meer een fietser dan een loper. Van lopen kan hij erg ongedurig worden en dan loopt hij de afstand bijna 2 keer. Want gewoon stug in 1 lijn doorlopen, zit er dan niet in.

Maar het grootste obstakel was ikzelf. In mijn hoofd zit een stemmetje wat van mening is dat 20km lopen de grens is. Alles wat meer dan 20km is, is teveel en niet leuk. Als ik dan in het routeboekje zie staan dat van Groningen naar Zuidlaren 21km is, zie ik het eigenlijk bij voorbaat al niet zitten. Ik heb vandaag ondervonden dat dat dus geen goede instelling is.
Een houding van 21km, dat doen we even zou ik toch als overschatting willen bestempelen. Maar iets er tussenin zou wel fijn zijn.

Een tocht lopen, terwijl je er eigenlijk bij het begin al tegenop ziet werkt niet. Ik heb geforceerd gelopen waardoor ik nu last heb van mijn rechterenkel en rechterknie. Ik ga er bij voorbaat al vanuit dat ik de bus van Zuidlaren naar Groningen zal missen, horeca zal wel gesloten zijn en het zal ook wel gaan regenen. Uiteindelijk bleek het met die bus en de horeca wel mee te vallen. En de regen was pas op het eind en niet noemenswaardig.
Maar het effect van dit soort gedachten op mijn humeur moet ik niet onderschatten.

Ik zou op dit moment niet weten hoe ik de knop om zou moeten zetten en wat een betere gedachtengang zal zijn. Het zal namelijk vast vaker voorkomen dat ik iets langer dan 20km moet lopen. Overnachtingsplaatsen zijn vast niet precies om de 20km op mijn route te vinden. En zolang elke etappe langer dan 20km een gevecht met mijzelf wordt, kan ik niet genieten en verspil ik kostbare energie.

Hoera, er is een route

Het heeft wat voeten in de aarde gehad, maar er is een route. Ik ben er erg blij mee dat het gelukt is om een route samen te stellen die recht doet aan mijn wens niet door de Alpen/het hooggebergte te gaan en het aantal te lopen kilometers binnen acceptabele perken houdt. Ik denk dat ze in de kaartwinkel in Groningen wel een beetje gestoord van me werden.

Het meest ingewikkelde bij het plannen van de route is de onzekerheid hoeveel kilometer ik op een dag kan lopen. Wegens een laat gestelde diagnose is er 30 jaar roofbouw op mijn lichaam gepleegd en hoewel wandelen mij enorm veel energie geeft, liggen mijn lichamelijke grenzen laag. Daarnaast ligt mijn wandeltempo lager dan gemiddeld. In blogs lees ik over afstanden van 30 tot 40km op een dag, daar hoef ik echt niet aan te denken. Daarnaast heb ik geen idee hoe snel ik zal herstellen van mijn inspanning. Kan ik 4 dagen achter elkaar lopen voordat ik een rustdag nodig heb? Of is 3 echt wel het maximum? En wat kan ik nog bereiken door te trainen? Allemaal zaken die van invloed zijn op het plannen van een route.

Uiteindelijk ben ik uitgegaan van een schema waarin ik 4 dagen achter elkaar loop en dan een rustdag houd. Van die 4 dagen worden 2 dagen 17km en 2 dagen 20km gelopen. Dit zijn "om en nabij"-afstanden. Ik besef dat de te lopen afstanden mede afhankelijk zijn van waar een slaapplek te vinden is, maar je moet ergens beginnen. Volgens deze indeling kan ik in 4,5 maand 2073km lopen. De route die ik uiteindelijk uitgezocht hebt bedraagt 2082km. De 10km verschil pas ik wel ergens onderweg in.

De route is als volgt:
Pieterpad tot aan Sittard
Pelgrimspad van Sittard naar Gulpen
Krijtlandpad van Gulpen naar Vaals
Vaals-Aken-Kornelimünster (die route zien we wel ter plekke)
Dit stuk wil ik gelopen hebben voordat op 14 mei 2012 de lange tocht gaat beginnen
Eifelsteig Kornelimünster-Trier
Jakobswege Trier-Langres
GR7 Langres-Le Bez (Ardèche)
GR4 Le Bez (Ardèche)-Grasse
Bus naar Nice, trein naar Lucca (Italië)
Via Francigena Lucca-Rome
Aankomstdatum (geschat): 29 september 2012

Op mijn verjaardag ga ik naar de kaartenwinkel om alle benodigde kaarten en boekjes aan te schaffen. Dat wordt vast een van de leukste verjaardagscadeaus ooit.

Droom - plan - project

Het begint allemaal met een droom, een diep gekoesterd verlangen, soms onberedeneerbaar. Er zijn mensen die hun dromen als droom willen houden. Die mensen hebben dan een beeld van hoe het zou zijn als hun droom werkelijkheid zou worden en ze zijn bang dat de echte werkelijkheid nooit zo leuk zal zijn als hun droom. Maar ze genieten van het dromen.
Er zijn ook mensen die de alledaagse werkelijkheid bepalend laten zijn voor de uitvoering van hun droom. Dit zijn de mensen die nooit hun dromen zullen verwezelijken omdat ze geld moeten verdienen, hun partner het vast niks zal vinden en wat voor reden ze nog meer kunnen bedenken. In de meeste gevallen is dan geen sprake van genieten.
En er zijn mensen die hun droom proberen te verwezenlijken, die gaan al dromend kijken wat er nodig is om hun droom realiteit te worden. De geboorte van een plan.

Nadat het besluit genomen is om te kijken of de droom te realiseren is, komt de volgende fase om de hoek kijken: het maken van een plan. Je gaat kijken wat er allemaal nodig is om de droom werkelijkheid te laten worden. Dat kan soms snel of het heeft meer voeten in de aarde nodig. Als de droom echt jouw innerlijk verlangen is, werkt het universum vaak mee om het begin soepel te laten verlopen. Op zo'n moment zijn de boeken die je nodig hebt altijd voorradig bij de bieb, kom je in de trein iemand tegen die je verder kan helpen en dergelijke. En soms moet je tot de conclusie komen dat het nog niet jouw tijd is om je droom te verwezenlijken.

Mijn eerste poging om het Pieterpad te lopen dateert van 1993. Op 26 december 1993 heb ik de etappe Zuidlaren-Groningen gelopen. 5 februari 1994 van Groningen naar Winsum. Vervolgens gebeurde er jaren niets totdat op 30 maart 1997 van Groningen naar Zuidlaren is gelopen. De keren dat ik naar wandelbeurzen ben geweest zijn bijna ontelbaar. Ik heb een stapel afritsbroeken in de kast liggen die ik nooit gedragen heb (ook omdat ik eigenlijk een hekel aan afritsbroeken heb). En ik zal de komende tijd vast nog wel meer dingen tegenkomen, die ooit eens aangeschaft zijn omdat ik van plan was een lange wandel- of fietstocht te gaan maken. Het was mijn tijd nog niet.

Nu is het mijn tijd wel en is plan, waarin nog van alles te dromen is, overgegaan naar project. Het loopt allemaal nog steeds redelijk soepel maar het is nu wel meer werken geworden. Het echte regelwerk komt nu om de hoek kijken. Allerlei praktische zaken strijden nu om voorrang. Hier in huis moet van alles geregeld zijn voordat ik wegga, er moet een route gepland worden, overnachtingsadressen opgezocht worden, een uitrusting aangeschaft, wandeltrainingen gedaan en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Daarnaast staat de gewone wereld ook niet stil. Een zenuwontsteking, het vieren van mijn verjaardag, het hemdje wat nog steeds niet af is, het maken van speculaasbrokken, overige huishoudelijke zaken en het meest belangrijk: rust houden.

Ik was vandaag van plan om boodschappen te doen, te wandelen, speculaasbrokken voorbereiden en daarna rust te houden. Ik denk dat ik het wandelen deze keer maar schrap (vanavond ga ik naar zumba) en dat ik mij vandaag vooral bezig ga houden met het maken van een planning tot en met het einde van het jaar. Met als belangrijkste beloning dat ik mij niet meer zo opgejaagd voel (dat hoop ik).

Een overwinning op mijzelf (za 19-11-2011)

Garnwerd in de mist

Vandaag staat de etappe Winsum-Groningen op het programma. Ik heb lang getwijfeld of ik wel zou gaan. De fut is er een beetje uit en een dagje hangen op de bank klinkt erg aanlokkelijk. Aan de andere kant is de kans groot dat ik op mijn reis regelmatig zin zal moeten maken. Misschien met wat aanpassingen in het programma, maar niet lopen zal in veel gevallen geen optie zijn.
Onder het motto "we zien wel hoever we komen", besluit ik om toch maar op pad te gaan. De eerste overwinning van vandaag.

En om het allemaal nog echter te maken, neem ik het risico dat ik een uur op het station van Groningen moet wachten op de bus naar huis. In eerste instantie was het de bedoeling om in 2 auto's naar de grote P+R te rijden, mijn auto daar achter te laten, Man brengt mij naar Winsum en als ik aan het einde van mijn wandeling in Groningen ben, neem ik de bus richting P+R (minimaal 8x per uur). Als ik eenmaal op reis ben, is het gebruik van een auto niet mogelijk en zal ik eventueel benodigd OV moeten nemen zoals het komt. Bij deze dan ook maar vandaag. Man zet mij af in Winsum, ik loop naar Groningen en zie wel wanneer de bus naar huis verschijnt. De tweede overwinning van vandaag.

Eenmaal onderweg gaat het lekker. Ik loop niet snel maar het kost me ook niet veel moeite. Bij Garnwerd besluit ik om wat te gaan drinken. Niet omdat ik het koud heb (lang leve de aangeschafte thermokleding) maar omdat het wel fijn is om naar een wc te kunnen. Ik ben niet opgevoed met veel cafébezoek, dus ik vind het altijd een beetje eng om zomaar een café binnen te stappen. Mijn behoefte aan een wc wint het van mijn angst. In het café tref ik een echtpaar wat vandaag dezelfde etappe loopt als ik. We raken in een gezellig gesprek verwikkeld. Het is de eerste keer dat ik wildvreemden over mijn voettocht naar Rome vertel. Weer twee overwinningen die ik op mijn lijstje bij kan schrijven.

Noorderhaven, Stad

Stad komt steeds dichterbij. Ik neem regelmatig een kleine pauze, kom midden in het sinterklaasgebeuren terecht en eindig op het station terwijl de bus naar huis net 3min vertrokken is. Ik koop een puzzelboekje om een half uur wachttijd door te brengen, om tot de ontdekking te komen dat ik geen pen bij me hebt.
Vanwege een ongeluk in de sinterklaasstoet doet de bus er een uur langer over dan anders. Ik ben blij dat ik warm en droog zit en kan me er niet druk om maken. Weer een kleine overwinning.



Vandaag weer een stukje dichter richting Rome gekomen en veel nuttige dingen geleerd.

Het einde van de flow

Ik had wel eens in tijdschriften en boeken gelezen over het begrip "flow". Voor zover ik het goed heb onthouden, werd daarmee een toestand van zijn aangeduid waarin alles vanzelf lijkt te gaan, waarin lichamelijke en mentale grenzen bijna niet lijken te bestaan en waarin een heleboel uit je handen komt. Volgens mij heb ik zo'n 4 weken in een flow geleefd.

Het maakte niet uit hoe veel (of weinig ;-) ) slaap ik had gehad, ik kwam mijn dag zonder problemen door. En dan niet, zoals eerder, op mijn tandvlees maar juist op een heel prettige manier, bijna moeiteloos. Geen enkel probleem of rekenfout was in staat om mij van mijn doel te weerhouden. Er leek wel een extra kracht aanwezig te zijn om juist op die momenten door te zetten.

Maar kennelijk is een flow niet oneindig en dat is misschien maar goed ook. Tijdens de flow lijken allerlei grenzen niet te bestaan of beduidend minder goed als grens zichtbaar te zijn. En dan ga je er snel overheen. Alleen is de overgang van flow naar geen flow wel een grote omschakeling. Een voordeel is, dat ik nu meer uren slaap. Mijn hoofd is de opwinding en spanning van de eerste weken kwijt, ik stuiterbol minder en het is daardoor gemakkelijker om midden in de nacht weer in slaap te komen (dromen over special agent Gibbs van NCIS helpt ook). Een nadeel is dat het voelt alsof alle slaap die ik de afgelopen weken tekort ben gekomen, zich nu alsnog laat gelden.
Veel zinnigs komt er dus op dit moment niet uit mijn handen en ik sluit niet uit dat ik qua energieniveau, even een stapje terug moet doen.

Hoewel het jammer is dat de flow op dit moment niet meer aanwezig is, ben ik blij met de ervaring. Het heeft mij de bevestiging gegeven dat een voettocht naar Rome echt iets is wat op dit moment bij mij past en wat ik moet gaan doen. Een innerlijk weten dat dit nu mijn levendoel is. Het heeft mij duidelijk gemaakt dat het mogelijk is je eigen grenzen te overstijgen, waardoor je krachten in jezelf ervaart, waarvan je nooit gedacht had dat je ze in je had.
Ik weet nu wat ik tijdens een flow voor elkaar kan krijgen. Nu wordt het tijd om te gaan ontdekken hoe het er zonder flow voor staat. Dat zal net zo'n leerzame ervaring worden. 

Er is nog meer in het leven

In de voorbereidingen van mijn voettocht naar Rome kom ik de wereld aan dingen tegen die uitgezocht, geregeld en gedaan moeten worden. Als ik dat allemaal hier kwijt wil, dan ben ik nog wel een paar dagen aan het bloggen.

Daarnaast gaat het leven ook gewoon door. Zo heb ik al een tijdje het maken van een hemdje op mijn nek liggen. Inmiddels beginnen mijn schuldgevoelens behoorlijke vormen aan te nemen. Om dat hemdje te maken is het noodzakelijk dat ik mijn werkruimte schoon maak. Het is niet handig om witte stof en patroonpapier op een gezogen maar grauwe vloer te leggen.
Vandaag kwam de verzekeringsmeneer langs om dingen te regelen en door te spreken en voor volgende week staan er ook allerlei afspraken die moeten gebeuren maar niks met Rome te maken hebben.

Het lukt me niet om de balans te vinden tussen afspraken die bij het "gewone" leven horen, wandeltrainingen te doen, de reis voorbereiden en daarbij ook nog de tijd vinden (nemen) om de rust te krijgen die ik nodig heb. Kortom, ik voel me even aan alle kanten opgejaagd.
Vrijdag of zaterdag loop ik de tweede etappe van het Pieterpad: Winsum - Groningen. Ik denk dat ik dan tijd genoeg heb om over een oplossing na te denken.