De eerste stappen zijn gezet

Daar sta ik dan, Pieterburen. In de verte verdwijnen de autolampen van Man in de laaghangende nevel. Vandaag gaat het gebeuren, de eerste stappen op weg naar Rome. Evenals eerdere keren bekijk ik de grote wegwijzer: Sint Pietersberg 464km, Sint Pietersplein 1963km. De andere plaatsnamen interesseren me nu even niet.
Sint Pietersplein 1963km. Ik maak een rekensommetje. Pieterburen-Sint Pietersberg 490km, Nederlandse Grens-Rome 2200km, misschien nog een 50km extra door Nederland, 400km met bus en trein. In totaal kom ik op meer dan 3000km. De schaal van mijn plan om naar Rome te gaan lopen, begint een (heel) klein beetje tot me door te dringen.
Hoewel dit de eerste echte etappe is, Pieterburen-Winsum-huis, voelt het nog niet als echt van start gaan. De echte start is op 14 mei 2012. Nu kom ik nog steeds naar huis of ben hooguit een paar dagen weg. Dat is toch anders dan 4,5 maand op pad zijn en na zo’n 5 maanden weer thuis komen.

Vandaag zullen mijn gedachten alle kanten opvliegen. Mijn voornemen om een voettocht naar Rome te maken, maakt ook veel in mijn hoofd los. Sommige vragen die in mij opkomen, kan ik nog niet beantwoorden. Bijvoorbeeld of het voor mij uit maakt of ik op bekend terrein loop of niet. Ik laat dit soort gedachten komen en gaan. Zonde om mij daar nu al druk om te maken. Bij andere gedachten sta ik wat langer stil.

Tijdens de workshop Spiritualiteit onderweg op de bijeenkomst van gisteren, stelde ik de voor mij toch belangrijke vraag over doel en middel: lopen om jezelf te leren kennen versus het neerzetten van een prestatie en dat de overhand laten krijgen. Ik vertelde iets van de reden van mijn tocht, waarop iemand reageerde met: “je gaat dus op weg om oude rotzooi op te ruimen”. Uit automatisme antwoordde ik met ja. Maar dat is niet de waarheid.
Juist omdat ik oude zooi opgeruimd heb, ben ik in staat deze tocht te maken. Het is meer een kennismaking met de persoon die ik, na jaren hard werken, geworden ben. Het vieren van een nieuw begin.

Naast de meer filosofische overdenkingen zijn er natuurlijk ook nog de praktische beslommeringen. De laaghangende nevel zou de hele dag aanwezig zijn, ondanks verwoede pogingen van een waterig zonnetje om daar verandering in te brengen. Koud maar lekker wandelweer, maar geen weer om eens lekker op een bankje een rustpauze te nemen. Ongemerkt doe je dan toch meer dan goed is, zeker als de horeca pas tegen het einde van de etappe aanwezig is.

En ik ben bang dat ik naast wandeltraining ook iets van blaastraining moet gaan beginnen. Het is een oud probleem. Zodra ik onderweg ben, moet ik naar de wc en kou en autorijden maken het probleem alleen maar urgenter. Dus na de eerste paar stappen gelopen te hebben, begon al de zoektocht naar een geschikte plek en die zijn op het Groninger hogeland niet echt gemakkelijk te vinden. Op dat soort momenten zou ik willen dat ik een man was.
Vervolgens bleek ik mijn zakdoekjes vergeten te zijn (ik laat ze na gebruik niet in de natuur achter maar gooi ze thuis weg). Gelukkig stond voor mij een mooie boom in wording met bladeren die net het juiste formaat hadden. Dank je wel, moeder natuur! Alleen was een verwijzing naar het bordje zo’n 200 meter verderop wel aardig geweest: “wc 100meter naar links, in de glazen kas”.

De eerste stappen zijn gezet en het viel mee. Het voelt goed om toch al een beetje onderweg te zijn. Bij thuiskomst stond een taartje met thee op mij te wachten om het begin te vieren. Volgende week ga ik weer een stukje verder richting het zuiden.

In een woord: gaaf!!

Of gaaf naar huidige maatstaven een modern woord is, weet ik niet. Maar het is wel het woord wat in mij opkomt als ik denk aan zaterdag. Bij aanvang van de dag vreesde ik het ergste. Van spanning en kou had ik niet veel geslapen en ik was bang dat mijn energieniveau zo'n lange dag niet aan zou kunnen. Gelukkig bleek het tegendeel waar. Weer een les geleerd: als iets leuk is, krijg je er energie van, zelfs als je moe bent.

In veel verhalen van mensen die zo'n lange wandel- of fietstocht hebben gemaakt, lees je over het tot jezelf komen, het loslaten van zaken die belangrijk leken maar uiteindelijk toch niet belangrijk bleken te zijn, te accepteren dat dingen gaan zoals ze gaan. Terug in het dagelijks leven gaan triviale zaken als op tijd komen vanzelf weer een rol spelen maar toch vaak op een ander niveau. Het is aan de ene kant belangrijk maar aan de andere kant weet je vanuit je diepste zelf, dat het er eigenlijk ook niet meer toe doet. Ik denk dat dit de sfeer op de bijeenkomt het beste weergeeft. Een grote groep mensen die iets hebben meegemaakt, dat met elkaar delen en anderen dezelfde ervaring gunnen. Een sfeer waar ik mij bij thuis voel.

Ieder maakt zijn eigen reis en het is goed zoals het is. Ik was bang dat ik enorm veel commentaar zou krijgen over mijn  besluit om niet door de Alpen te gaan (bergen zijn niet te ontlopen), maar dat bleek helemaal niet het geval. Er werd aan alle kanten mee gedacht en meegeleefd. Boordevol tips, fantastische ontmoetingen en websites om te gaan bekijken, was het bijna jammer dat de dag voorbij was.

Mijn moeder was in Utrecht en na afloop hebben we samen daar nog lekker gegeten. Mijn moeder heeft vorig jaar in haar eentje het laatste gedeelte van het Pieterpad gelopen en ik ben heel blij dat zij mij wil helpen met het plannen van mijn route. Er viel veel te bespreken.
Sinds gisteren ben ik lid van de vereniging Pelgrimswegen naar Rome en kreeg daarbij een heel informatief boek cadeau. De badge en het speldje bestel ik binnenkort via de site. Volgend jaar ga ik naar de ontmoetingsdag als iemand die de tocht naar Rome volbracht heeft. Iets wat bijna niet te bevatten is.

Spannend weekend

Komend weekend gaan er heel veel spannende dingen gebeuren.

Zaterdag ga ik naar Houten waar de Vereniging Pelgrimswegen naar Rome zijn jaarlijkse ontmoetingsdag heeft. De uitgelezen plek om mensen tegen te komen die de tocht naar Rome al eens hebben gelopen en mensen te ontmoeten die met dezelfde plannen rondlopen als ik. Daarnaast worden er 's middags diverse lezingen en workshops gegeven die nuttig kunnen zijn voor onderweg of als voorbereiding van de reis.
Door lid te worden van de vereniging krijg ik mijn "pelgrimspaspoort", het document waarop ik diverse stempels kan verzamelen. Die stempels geven mij dan weer recht op een "testimonium", een officiële oorkonde waarmee ik kan aantonen dat ik naar Rome ben komen lopen. Daarnaast kan ik een speldje, vlaggetje en stoffen badge kopen die ik op mijn rugzak kan vastmaken. Hierdoor word ik herkenbaar als "pelgrim". Ik merk dat ik er moeite mee heb om mijzelf als pelgrim te zien, hoewel ik aan alle kanten aan de definitie van een pelgrim voldoe.

Zondag is, als alles goed gaat, de officiële start van mijn voettocht. Ik wil dan de eerste etappe van het Pieterpad gaan lopen: Pieterburen - Winsum - huis. Er zijn een aantal redenen waarom ik het stuk door Nederland gelopen wil hebben voordat ik aan de lange reis van 4,5 maand begin.
Om te beginnen is er een zeer praktische reden: het zal al moeilijk genoeg zijn om in 4,5 maand vanaf de Nederlandse grens in Rome te komen. Dus het is handiger om het stuk door Nederland al van te voren achter de rug te hebben.
Daarnaast is het duidelijk dat ik zal moeten oefenen in het lopen van lange afstanden, soms meerdere dagen achter elkaar. Dan is het een kleine moeite om het nuttige met het aangename te verenigen. Er zijn zat willekeurige rondjes die ik in de omgeving zou kunnen lopen maar dat is natuurlijk minder leuk dan lopen met het gevoel dat ik al op weg ben naar Rome.
En door het lopen van het Pieterpad in de voorgeschreven etappes hoop ik inzicht te krijgen in wat mijn lichaam aan kan, met en zonder zware rugzak op mijn rug. Dat inzicht kan mij tijdens mijn grote tocht naar Rome helpen om mijn route zo goed mogelijk in te delen.

De taartjes om te vieren dat het eerste stuk gelopen is, liggen al in de vriezer. De routebeschrijving van het Pieterpad deel I ligt vandaag in de brievenbus. Nu alleen nog hopen op mooi weer.

Acceptatie, keuzes en onzekerheden

Voor degenen die wilden reageren maar het niet konden omdat het niet anoniem kon: volgens mij heb ik daarvoor inmiddels de juiste instellingen voor ontdekt.

Het was even heftig maar inmiddels heb ik mij verzoend met het idee dat mijn eerste route niet door kan gaan, zeker niet toen er nog een tweede rekenfout van zo'n 150km boven tafel kwam. Ik heb het overgrote deel van mijn leven doorgebracht in de financieel administratieve hoek. Met de gemaakte rekenfouten in mijn route denk ik niet dat het handig is om daar weer naar terug te gaan :-).

Het plannen van een route is niet gemakkelijk als ik geen idee hebt van wat mijn lichaam aan kan. Na 30 jaar roofbouw, weet ik niet hoeveel kilometer ik op een dag kan lopen, laat staan dat ik een beeld heb van hoe snel mijn lichaam zich van inspanning herstelt. Ik kan daardoor ook geen inschatting maken van de benodigde rustdagen. Het maakt nogal wat uit of je om de 3 dagen een rustdag moet inlassen of dat je die pas na 4 of 5 dagen nodig hebt. Net zoals het uitmaakt of je op een dag 17km route kunt lopen of 25km (je vindt niet altijd een overnachtingsplek precies op de route).
Door training kan ik de conditie van mijn lichaam wel verbeteren, maar wat ik daadwerkelijk aankan zal pas in de praktijk duidelijk worden. In de meest ideale situatie gooi ik mijn rugzak op mijn rug, loop totdat ik niet meer kan en vertrouw ik erop dat op dat moment (miraculeus) een overnachtingsmogelijkheid met eten voor mijn neus staat. Misschien dat het tijdens mijn tocht zover zal komen, maar voor voorlopig ga ik toch maar van soort van planning uit.
Die planning bestaat uit 4 dagen lopen, 1 dag rust en tussen de 17km en 20km per dag. Het klinkt mij niet als overdreven in de oren.

Er moet een andere route komen dus moeten er keuzes worden gemaakt. Een idee was om mijn voettocht niet in Rome te laten eindigen. Het gaat mij om het lopen, tijd voor mijzelf en bezinning. Of ik dan naar Rome loop of ergens anders heen, zou in principe niet uit moeten maken. Maar kennelijk zit het toch niet zo in elkaar. Rome als eindoel blijft gehandhaafd en ik wil een reële planning maken om Rome ook te halen. Het is aan de omstandigheden onderweg of ik uiteindelijk in Rome aankom, maar daar heb ik voorlopig geen invloed op.

Ik blijf bij mijn plan om niet door de Alpen te gaan. Dat voelt gewoon niet goed. Dat heeft tot gevolg dat van mijn oorspronkelijke route het stuk vanaf Dijon, met een kleine aanpassing, gehandhaafd blijft. De GR4 eindigt in Grasse. Vandaar neem ik de bus naar Nice in plaats van door te lopen naar Menton. In Nice neem ik dan de trein naar Italië. Van alle aanpassingen doet dit het meeste pijn. Ook al kies ik voor een alternatieve route, ik wil toch het liefste zoveel mogelijk lopen en het schrappen van 100km voelt als een zwaktebod. Mocht in de praktijk blijken dat ik meer kan lopen dan in mijn planning aangenomen, dan kan ik het stuk van Grasse naar Menton altijd nog weer in mijn planning opnemen.
Het tweede wat geschrapt word, is lopen over Parijs. Dat blijkt toch veel te ver om te zijn. Bovendien is het helemaal niet leuk om in Parijs te zijn en niet meer dan 1 dag te hebben om er rond te lopen. Als ik Rome heb gehaald, kan ik om af te kicken altijd nog een keer naar Parijs lopen.
Nu Parijs van de route is geschrapt is het vanaf Noord-Nederland het meest handig om via het Pieterpad naar beneden te lopen. Eigenlijk was het wel dom van mij om te denken dat ik naar de Sint Pieter in Rome kan lopen zonder het Pieterpad. De LAW1 van Lauwersoog naar Bergen op Zoom is bij deze vervangen door het Pieterpad.

Het enige wat ik nog uit moet zoeken is hoe ik op een leuke manier, zonder al te veel extra kilometers, van Maastricht in Dijon kom. Ik heb inmiddels op internet genoeg reisverslagen gevonden om daarvoor ideeën op te doen. Dat gaat helemaal goed komen.

Help, een rekenfout in mijn nadeel

Ik was van plan een chronologisch verhaal te vertellen, maar er spelen teveel dingen door mijn hoofd die er allemaal uit willen. Dus een chronologisch verhaal is bij deze een niet haalbare wens gebleken.

Volgens mijn berekeningen (hoe die tot stand zijn gekomen, volgt nog wel een keer) zou ik in 4,5 maand tussen de 1900km en 2250km kunnen lopen. Het stuk door Nederland wil ik van tevoren als training hebben volbracht. Dus bij de berekening van de te lopen afstand in 4,5 maand telt dat niet mee. Het stuk door Italië is afhankelijk van hoe lang ik over het eerste gedeelte doe maar bedraagt minimaal 350km.
Na zoeken op internet kwam ik op de volgende afstanden:
België 300km
Frankrijk 925km
Italië 350km
Totaal: 1565km
Dit valt ruim binnen de afstanden die ik in 4,5 maand zou kunnen lopen.
In de meeste reisgidsen staat dan Amsterdam-Rome via de Franse Alpen zo'n 2200km is. Ik neem over een stuk van 300km de trein, het stuk door Nederland is 600km: 1565km + 900km = 2465km. Dit is meer dan Amsterdam-Rome, mijn route is langer dus dit zou zo ongeveer wel moeten kloppen. Maar dat doet het dus niet.

Man heeft via internet een gps-programma gedownload en we hebben op internet gps-routes gevonden van de route die ik wil lopen. Die geven een heel ander beeld:
België 300km
Frankrijk 1850km
Italië 350km
Totaal: 2500km
Het is mij volstrekt onduidelijk waarom het stuk door Frankrijk ineens een keer zo lang is geworden. Mocht de gps gelijk hebben, dan ga ik Rome dus niet halen in 4,5 maand.

Ik ga mij vandaag maar eens bezig houden met het narekenen van de gekozen route en zoeken naar alternatieven. Als ik die gevonden heb, hoop ik dat ik wat slaap in kan halen, want ik heb de hele nacht in bed liggen malen of dit nog goed zou komen en hoe ik dat voor elkaar zou kunnen krijgen.

Voor zover het gaat om mijzelf beter te leren kennen is er nu wel 1 ding duidelijk geworden: in plaats van een nacht malen in bed kan ik er beter uitgaan en op zoek gaan naar mogelijke oplossingen. Dat levert vast meer rust op en daardoor ook meer slaap.

Wandeltraining

Vandaag zat ik in mijn boekje met trainingsschema's (zie boeken) te kijken en zag ik tot mijn grote schrik dat alle trainingen voor wandeltochten uit 6! dagen wandelen bestaan. Dat is 1 meer dan ik van de andere schema's gewend ben. Kennelijk had ik vorige week toch niet goed opgelet.

Het revalidatiecentrum was akkoord met mijn tocht naar Rome onder de voorwaarde dat ik dan nu wel begon met trainen. Mijn boekje bestaat uit 6 trainingsniveaus en die niveaus zijn weer onderverdeeld in doelen. Je kunt wandelen/trainen om je conditie te verbeteren, je kunt trainen voor (uiteindelijk) een wandelmarathon of je kunt trainen voor een wandelvakantie. En elk doel is voorzien van een trainingsschema van minimaal 6 weken, afhankelijk van het beoogde doel.

Als startniveau kon ik kiezen tussen trainen voor een halve dagtocht (14-19km) of voor een dagtocht (25-33km). Omdat ik in staat ben 20km te lopen (alleen niet in een halve dag) besloot ik toch maar het schema voor een dagtocht te volgen. Hoewel het leuker is om te bewegen terwijl je een doel hebt, ging de eerste week niet helemaal van een leien dakje. Het kost me nog wat moeite om het ritme van elke dag wandelen op te pakken en mijn weekenden zijn nog niet ingericht op elke dag een stukje lopen.

Het was mijn bedoeling om de gemiste trainingen van de eerste week in de tweede week te plakken op de rustdag en als invulling van wat ze in het boekje wisseltraining noemen. Bij wisseltraining mag je zelf weten wat je doet. En zodoende kwam ik er achter dat mijn trainingsschema uit 6 trainingen per week bestaat. Het voelt als veel, de overige schema's gaan uit van 5 dagen en geven je daardoor meer ruimte om iets flexibel met het schema om te gaan. Omdat ik elke donderdagavond ook nog zumba heb, ga ik kijken welke training ik uit het schema kan schrappen. Het moet wel leuk blijven.

Het trainingsschema ziet er globaal als volgt uit:
op dinsdag 3km in een bepaald tempo (ze werken met een hartslagmeter) of wisseltraining
op woensdag een wandeling van 30min op natuurlijk terrein in een redelijk wandeltempo
op donderdag een wandeling die opbouwd in tijdsduur van 45min tot 55min in gelijkblijvend wandeltempo
op vrijdag intervaltraining (korte of lange intervals)
op zaterdag een wandeling die opbouwd in tijdsduur van 30min tot 45min met oplopend tempo
op zondag de lange wandelingen, opbouwend van 40min tot 4 uur met als afsluiting de dagtocht van 25-33km.
Na 6 weken mag ik verder om te trainen voor een weekendtocht.

Nu nog ontdekken hoe ik het lopen met een rugzak moet opbouwen. Het zal vast niet handig zijn om direct met 10 kilo op je rug op pad te gaan.

De route

Hoewel ik mijn hand niet omdraai voor een wandeltocht van 20km, ben ik geen ervaren wandelaar. En van wandelen in de bergen heb ik, wonend in het vlakke, lege noorden van Nederland al helemaal geen kaas gegeten. Het feit dat Rome aan de andere kant van de Alpen ligt, was dan ook een groot obstakel.

In een ver, grijs verleden heb ik ooit eens een wandelvakantie gedaan in de Pyreneeën. Daar heb ik ervaren dat het weer in de bergen zeer verraderlijk kan zijn. Dat je uren kunt lopen zonder een huis of een levend wezen tegen te komen. Dat het heel makkelijk is om de route kwijt te raken en dat je behoorlijk in de problemen kunt komen als je aan de verkeerde kant van de berg terecht komt, zelfs als je in een groep bent.
Daarnaast helpt het verhaal van die vrouw die in Spanje in de bergen in de problemen kwam ook niet erg. En zij was nog wel een zeer ervaren bergwandelaar. Het was duidelijk: geen hooggebergte voor mij!

In eerste instantie, hoe dom kun je zijn, besloot ik dan maar op de fiets te gaan in plaats van te gaan lopen. Maar ten eerste ben ik van nature geen fietser maar een loper en ten tweede zou ik mij in allerlei bochten moeten gaan wringen om dan 4 maanden onderweg te zijn. Dus op zoek naar een alternatief.
Samen met Man een avondje zoeken op internet, ik op de pc en hij op de laptop, en kijken op de grote kaart van Europa die als wandversiering boven onze bank hangt.
Ik zie dat Corsica niet ver van Italië af ligt en ik weet dat je er met de boot vanuit Nice kan komen. Zou het mogelijk zijn om vanuit Corsica met de boot in Italië te komen? Ja, dat blijkt mogelijk.
Man vindt op internet nog een engelstalige site met alle GR-paden van Frankrijk en het alternatief is geboren (zie de rechterkant van mijn blog).

Uiteindelijk kies ik er toch voor om vanuit Menton met de trein te gaan in plaats vanuit Nice met de boot over Corsica. Ik heb nog geen goed beeld van hoeveel ik op een dag kan lopen, om de hoeveel dagen ik een rustdag nodig heb en met de trein ben ik minstens 2 dagen sneller op het vervolg van mijn tocht.
Hoewel het niet om de prestatie gaat, voelt het pakken van de trein toch een beetje als de kantjes ervan af lopen, als niet echt. Terwijl ik echt niet de enige ben die af en toe een stukje met de trein of de bus gaat. Daarnaast zou mijn eigen gevoel van veiligheid natuurlijk zwaarder moeten wegen dan wat "men" vindt dat hoort.
Het blijft moeilijk om vol overtuiging je eigen pad  te kiezen.