Wennen

Het is voorbij. Door het huis slingeren her en der nog spullen die mij aan mijn voettocht herinneren en de kleine koffer die ik mee had met de vakantie ligt nog open tegen een tafelpoot in de keuken. Stille getuigen van een periode die alleen nog in mijn herinneringen bestaat.

De periode tussen de wandeltocht en de vakantie met Man heeft vooral in het teken gestaan van het accepteren dat mijn voettocht gegaan is zoals die gegaan is, balen dat ik geen enkel doel heb gehaald en dat ik veel eerder (6 + 3 weken) eerder thuis ben gekomen dan dat ik voor ogen had.
Ik ben inmiddels weer een aantal stappen verder. Kennelijk heb ik tijd en afstand nodig om zaken in perspectief te zien. Het is nog steeds jammer dat ik eerder terug ben gekomen dan de bedoeling was. Maar het gevoel dat het allemaal voor niks is geweest en dus zinloos en tijdverspilling is langzaam aan het kantelen.

Iemand herinnerde mij eraan dat ik een "herkauwer" ben. Dat het tijd nodig heeft voordat ik de waarde van iets in zie en dan ook nog door het constant herhalen en vanuit diverse perspectieven te bezien. Het zou die persoon niets verbazen als het "aha-moment" pas na een jaar of nog later plaats zou vinden. Jammer, ik had graag onderweg een spectaculaire ontdekking gedaan, dat wil zeggen het moment van inzicht zou spectaculair zijn, het inzicht zelf zou vast iets heel kleins zijn. Nu zal ik nog een tijdje moeten wachten en moeten herkauwen. Ik ga er, als troost, dan maar vanuit dat het inzicht beter blijft hangen als ik er langer over doe om tot dat inzicht te komen.

Op dezelfde manier van het ontdekken van het waarom ik deze tocht moest maken, had ik ook gehoopt en misschien zelfs wel verwacht dat ik op werkgebied zoiets mee zou maken. Tijdens de tocht zou ik de openbaring krijgen van de ideale baan, sterker nog, ik zou onderweg mijn droombaan aangeboden krijgen. Dat is niet gebeurt, geen inzicht en geen baan. Het was misschien ook wel een beetje naief van mij om dat te denken, maar voor voorlopig kan ik voor het mislukken van die droom mijn vervroegde terugkeer naar huis de schuld geven. Er zit niks anders op dan mijn loopbaantraject weer op te pakken. Ik ga er vanuit dat een voettocht richting Rome niet als gat op mijn cv wordt gezien.

En thuis moeten Man en ik weer aan elkaar wennen. Het is duidelijk dat er een aantal dingen anders moeten maar ik weet nog niet hoe dat aangepakt moet worden. Komt tijd, komt raad.

Voorlopig laat ik lekker alle spullen slingeren zodat ik bij het struikelen over mijn zooi, regelmatig aan mijn voettocht word herinnerd. Mijn verhaal over de tocht is langzaam van toon aan het veranderen. Kennelijk is de eerste acceptatiefase achter de rug. Als het zo doorgaat ben ik over een aantal weken vast van mening dat het de mooiste tijd van mijn leven tot nu toe is geweest. Gewoon geduld hebben.

Verslag 13

Hallo Allemaal,

Ik moet eerlijk toegeven dat ik over het algemeen behoorlijk snel roep dat ik stop als het op de een of andere manier tegenzit. Om vervolgens, soms tot verbazing van mijn omgeving, toch verder te gaan. Kennelijk heb ik het voor mijn denkproces nodig om te protesteren, zeggen dat iets onmogelijk is en vooral veel redenen te geven over het waarom. Hierdoor krijg ik duidelijk waar de knelpunten liggen zodat ik daar een oplossing voor kan verzinnen om weer verder te gaan. Omdat er altijd wel iets beter of anders zou kunnen is de keerzijde dat ik vaak te lang met iets doorga. Vasthoudendheid is een mooie eigenschap maar, net zoals met andere dingen, je kunt ook overdrijven. Het is dus voor mij erg moeilijk om te zeggen dat ik genoeg geprobeerd heb en dat het nu “gewoon” ophoudt.

Ook in Duitsland bleef het tegenzitten. Het eerste probleem dook op toen het niet lukte om voor het stuk van Osnabruck naar Bremen langs de route overnachtingsadressen te vinden. Op zich was het geen probleem om van de route af te wijken maar dan wel met een kaart zodat ik zou weten waar ik was. Op naar de winkel om te ontdekken dat er van dat gebied geen, voor mij, handige kaarten beschikbaar zijn. Mijn improvisatietalent was de laatste weken behoorlijk op proef gesteld en gaf er de brui aan, geen Bremen maar in principe tot aan Osnabruck. Mocht zich toch nog een mogelijkheid voordoen waardoor ik naar Bremen zou kunnen lopen, dan kon dat altijd nog.

Vervolgens bleek het warme weer met mij meegereisd. Werden eerst in Italië hitterecords gebroken, in Duitsland was het niet veel anders. Ook daar temperaturen van ver in de 30°C en weer geen aangenaam wandelweer. Ik heb altijd heel slecht tegen dat hele warme weer gekund. Zweten was voor mij heel moeilijk waardoor bij warm weer mijn lichaamstemperatuur vaak opliep tot 38-38,5°C en dan voel ik me niet erg prettig (zacht uitgedrukt). Misschien was het ook niet zo'n goed idee om naar Italië over te steken. Aan de andere kant waren er dingen in mijn lichaam verandert door de injecties en ik had hoop dat ik daardoor beter tegen de warmte zou kunnen. Die hoop bleek deels gegrond. Mijn lichaam kan nu wel zweten en daar ben ik heel erg blij mee. Voor de rest is er niet veel veranderd. Ik voel me bij warm weer nog steeds ziek.

Omdat ik de tocht niet af wilde breken, besloot ik om stukken met het openbaar vervoer te doen totdat het weer beter zou worden. En toen was het ineens een nadeel dat de hotels al geboekt waren. Vooral toen ik tot de ontdekking kwam dat ik er niet met het openbaar vervoer kon komen. Een mogelijkheid was om de hotels in de kleine, onbereikbare plaatsen te annuleren, het hotel in de grote stad te verlengen en daar 5 nachten te blijven, wachtend op beter weer. Vervolgens bleek het betere weer nog een lange tijd op zich te laten wachten. Het zou wel kouder worden maar ook erg benauwd en persoonlijk vind ik dat nog beroerder lopen dan gewoon warm weer. De keuze was duidelijk: weer 5 dagen in een warme stad in een hotel rondhangen of stoppen en naar huis. Ik was op dat moment in Lünen a/d Lippe en vanaf het station aldaar ging een trein rechtstreeks naar Enschede.
De energie om verder te improviseren was op, weer rondhangen in een hotel en stad trok me niet aan en toen heb ik, na enkele stevige huilbuien en gesprekken met diverse mensen, besloten om naar huis te gaan.

Als jullie dit lezen ben ik samen met Man op vakantie en ben ik zo'n 3 weken thuis geweest. Tijd die ik gebruikt heb om alles voor mezelf op een rijtje te zetten en vrede te sluiten met het feit dat ik, door omstandigheden waar ik geen invloed op had, niet verder kon. Het was de bedoeling om dat verwerken te doen door het Drenthepad te lopen maar daar heeft mijn huisarts een stokje voor gestoken. Mijn beide hakken zijn dermate overbelast dat ze ontstoken zijn. Het herstel zal volgens hem minstens 6!! maanden duren. Wandelen zit er dus voor voorlopig niet in.

Aan de andere kant maakt dat het stoppen ook beter te accepteren. Volgens de huisarts was de kans groot dat ik binnen afzienbare tijd mijn tocht toch had moeten afbreken omdat de pijn in mijn hakken teveel zou zijn geworden.

En Rome? Wandelen is voor lange tijd niet mogelijk en het is afwachten of het herstel volledig zal zijn. Eventuele plannen om volgend jaar de laatste 600km in Italië te lopen zijn daardoor in de ijskast gezet. Ik zal eerst (heel geduldig) moeten afwachten hoe mijn voeten zullen herstellen. En omdat niemand kan zeggen hoe, wat en wanneer, heb ik mijzelf een bezoek aan Rome als verjaardagscadeau gegeven. Een bijzondere datum (12-12-12) vraagt om een bijzondere locatie.

Verslag 12

Hallo Allemaal,

Deze keer een bericht vanuit Dortmund. Ik vond het moeilijk om Italië te verlaten maar dat gevoel was direct over toen ik ontdekte dat iemand van het hotelpersoneel in Milaan met zijn vingers in mijn portemonnee had gezeten. Toen was ik alleen maar blij dat ik niet langer hoefde te blijven. In Zwitserland kwam de regen met bakken uit de lucht vallen en 's avonds in Keulen was het heerlijk koel. Voor het eerst sinds tijden heb ik lekker geslapen in plaats van warm en bezweet in bed rond te draaien.

Of ik onderweg de juiste beslissingen neem, meet ik af aan de hoeveelheid vriendelijke en/of behulpzame mensen die ik op mijn weg tegenkom. In Italië had ik zoveel vriendelijke mensen ontmoet dat ik bang was dat ik mijn geluk op dat gebied verspeeld zou hebben als ik “terug” zou gaan naar Duitsland. Het tegendeel bleek waar. Vanaf Zwitserland werd ik overspoeld door mensen de mij een hart onder de riem staken, metrokaartjes kochten en mij afleverden bij het geboekte hotel. Het gaf mij een enorm gevoel van welkom zijn, vertrouwen dat ik de juiste beslissing had genomen en dat was net wat ik nodig had. Alleen leverde het geen antwoord op de vraag: Hoe nu verder.

Net als in Lyon bleek Keulen over een grote outdoorwinkel te beschikken met een reisboekenafdeling. In mijn hoofd was al een vaag idee ontstaan om vanaf Keulen richting het noorden te lopen maar dan wel via een bestaande, liefst gemarkeerde, weg. Na overleg met bijna alle mensen van de reisafdeling had ik gekozen voor de Jakobsweg van Bremen naar Keulen, maar dan in tegengestelde richting. In vroeger tijden moesten pelgrims (ik voel me geen pelgrim, ik ben een wandelaar) na aankomst in Santiago of Rome ook weer naar huis. Dus de route tegengesteld lopen voelde goed. Omdat de Jakobsweg van noord naar zuid gemarkeerd is, zou ik vooral op de kaarten moeten lopen. Ik ging ervan uit dat ik inmiddels wel zoveel wandelervaring zou hebben, dat lopen op de kaart geen probleem zou zijn.
In de praktijk blijkt dat toch iets ingewikkelder dan gedacht. Ik had gehoopt aan de markering enige steun te vinden als zekerheid dat ik mij op de juiste weg bevind maar de markering is niet overal even zorgvuldig aangebracht. Vervolgens bleken niet alle paden op de kaart te staan (hoewel schaal 1:25.000). Het is dus veel vragen aan voorbijgangers of ik mij nog op de juiste weg bevind. Aan de andere kant, zelfs met het nemen van de verkeerde weg kom ik tot nu toe nog steeds op plek van bestemming aan. En wat helemaal leuk is, ik kom weer andere wandelaars tegen.

In Duitsland is het lopen van pelgrimswegen zeer populair en er zijn dan ook veel mensen die dat voor een week of langer doen. Zo kwam ik een opa van in de 70 tegen die samen met zijn kleinzoon van Dortmund naar Keulen liep.

Inmiddels heb ik ontdekt dat het lopen richting huis een bepaald soort discipline vereist. In Keulen had ik even niet de energie om weer alle overnachtingen te regelen. Gelukkig was er een hele aardige vrouw van een reisbureau die dat tot aan Osnabruck heeft gedaan en dat is maar goed ook. Elke dag wordt de afstand tot huis steeds kleiner. Ik denk dat het vanaf Dortmund zo'n 5 uur treinen zal zijn en dan is het wel erg verleidelijk om, als het even tegenzit, de trein naar huis te nemen. Maar mijn hekel aan telefoneren weegt zwaarder dus tot nu toe loop ik liever door dan dat ik alle hotels moet bellen om de reservering te annuleren.

Er waren 2 redenen om te besluiten om na Italië nog verder te lopen. Ten eerste wilde ik niet eindigen met het beeld dat ik ziek in een taxi was gestapt en ten tweede bleef ik het gevoel houden dat ik nog niet geleerd had wat ik leren moest. Door het vele reizen en de tijd die nodig was om de boel weer op de rit te krijgen hebben het ritme uit mijn lopen gehaald. Tussen de laatste wandeldag in Frankrijk en de eerste wandeldag in Italië zaten 9 dagen, tussen Italie en de eerste wandeldag in Duitsland zaten er 6. Het lijkt alsof ik weer helemaal opnieuw moet beginnen met alle lichamelijke ongemakken van dien. Mijn hakken hebben de hele reis wel geprotesteerd maar doen dat nu echt meer dan in het begin. Mijn rugzak lijkt veel zwaarder te zijn geworden. En lopen met 1 stok om in de andere hand het boek met de kaarten vast te houden vond mijn schouder niet zo'n goed idee. Dus toch maar de benodigde pagina's uit het boek scheuren en met 2 stokken lopen. Maar nog steeds, snel afkloppen, geen blaren. Ik ben trots op mijn voeten!

Het zoeken van de route is niet altijd even gemakkelijk en dat vreet soms behoorlijk veel energie maar er gaan ook dingen soepeler. Duitsland voelt als bekend terrein en ik maak me minder druk of ik wel of niet op tijd in het hotel zal zijn. Ik werd onderweg aangesproken door een vrouw die graag wilde weten hoe het is om zolang alleen op pad te zijn. Vervolgens heb ik 2 uur bij haar en haar man in de schaduw van hun tuinhuisje zitten praten. Die tijd zou ik mij aan het begin niet gegund hebben. En ik hoop dat het haar over haar drempelvrees heen zal helpen zodat ze de tocht kan maken die ze graag wil maken.

Onderweg verzamel ik weer heel veel stempels en vertel ik mijn verhaal. Omdat voor de meeste mensen de weg door Duitsland het begin van hun tocht is, zien de “stempelaars” niet vaak een stempelkaart met zoveel stempels als die van mij en dat vraagt om uitleg.
Steeds als ik mijn verhaal vertel, vindt iedereen dat ik een geweldige prestatie heb geleverd. Iets wat ik ook, op diverse manieren, van vrienden en familie te horen krijg. Voor mij voelt dat niet zo.
Net zoals het voor mij opeens duidelijk was dat ik nu deze tocht moest gaan maken, een soort van vaststaand gegeven, zo is het voor mij een vanzelfsprekendheid dat ik gekomen ben tot waar ik nu ben. Niet iets om trots op te zijn. Je hebt een plan en je voert het naar vermogen uit. Niet meer en niet minder. Maar ik ben nog niet thuis, dus misschien lukt het me om in Bremen vol trots op mijn prestatie terug te kijken.

Verslag 11

Hallo Allemaal,

Dit had het eerste, opbeurende, verslag vanuit Italië moeten worden. En opzich was Italië een verademing na de laatste moeizame weken in Frankrijk. In het eerste hotel was de receptioniste zo aardig om mij een hoop nuttige italiaanse woorden te leren. Met die woorden was ik redelijk in staat onderkomens te reserveren of te laten reserveren door het hotel waar ik op dat moment verbleef of door de VVV. De weg vanaf Piacenza was niet echt bijzonder - voor een groot deel langs de doorgaande weg - maar goed aangegeven. Veel mensen waren bereid tot een praatje (stoppen uit zichzelf) om je het hemd van het lijf te vragen, zelfs als je er geen woord van verstaat. Kortom, opzich liep alles op rolletjes. Er zat maar 1 ding tegen.

Ik had al geschreven dat ik in de warmste periode van het jaar aan het warmste gedeelte van mijn tocht zou beginnen. In reisverslagen had ik daar al over gelezen en ik kreeg de indruk dat het met de juiste voorbereiding en aanpassingen te doen zou moeten zijn: korte afstanden, vroeg vertrekken, veel drinken en rusten op het heetst van de dag. In Frankrijk had ik al temperaturen van tegen de 30°C gehad en ik bleek er redelijk tegen te kunnen, dus ik durfde Italië in augustus wel aan. Vervolgens kwam ik terecht in de warmste en droogste zomer sinds 10 jaar. En dat was meer dan mijn lichaam aan kon. Tegen 08.00 uur was het al 28°C om vervolgens in de loop van de dag te stijgen tot boven de 35°C, zo’n 3 tot 5°C meer dan normaal.

Onderweg van Fiorenzuola naar Fidenze ging het mis. De eerste anderhalf uur liep goed (vanwege het weer de route veranderd en ingekort). Bij een bar wat gegeten en gedronken. Expres om ongekoeld drinken gevraagd om mijn maag niet te zwaar te belasten. Weer onderweg en na een half uur lopen stond ik te trillen op mijn benen, was duizelig en misselijk. Gelukkig bij een tankstation met restaurant, dus ik kon daar bijkomen. Uiteindelijk moeten besluiten dat verder lopen onverantwoord was en mij met een taxi naar het hotel laten brengen. Daar 5 uur op bed gelegen, geslapen  en gedommeld.

Het gereserveerde hotel voor de dag erna geannuleerd, een extra nacht in Fidenze geboekt en vervolgens veel nadenken; “Was dit nog wel verantwoord?”, “Zijn er stukken met de trein mogelijk?, “Wat zijn de voorspellingen voor de komende periode?”  De voorspellingen waren dat het nog warmer zou worden. Er waren wel trein mogelijkheden maar niet rechtstreeks en onverantwoord als je jezelf op de been houdt met paracetamol en maagpoeders om het eten binnen te houden: Nee.

Dus na een stevige discussie tussen mijn verstand en gevoel heb ik besloten dat aan mijn Rome-wandeltocht een einde is gekomen. Alle geboekte onderkomens heb ik geannuleerd, waarbij ik best trots was dat ik in mijn gebrekkige italiaans in staat was gebleken om telefonisch een kamer te reserveren. Vervolgens ben ik op de trein naar Milaan gestapt en van daaruit schrijf ik nu dit verslag.

Morgen reis ik door naar keulen, ik ben er nog niet aan toe om naar huis te gaan en ik wil dit avontuur graag op en positieve manier eindigen, niet met het beeld van ziek in een taxi zitten.

In Keulen ga ik op zoek naar een wandelroute die ik kan lopen om af te sluiten met een mooie wandel ervaring.

Ik had veel redenen verzonnen waarom ik de tocht af zou moeten breken maar gedwongen door de omstandigheden kwam daarin niet voor. Het waren allemaal redenen waarbij ik zelf enige invloed zou hebben gehad en opgave dus voor een deel aan mijzelf te wijten zou zijn. In dit geval kan ik mijzelf hooguit “verwijten” dat mijn lichaam geen temperaturen van meer dan 35°C aan kan. Iets wat weinig zinvol is.

En stiekem hoop ik natuurlijk op een wonder zodat het weer omslaat en ik weer terug kan om  mijn weg door Italë te vervolgen. Maar dat is tegen beter weten in.

Verslag 10

Het gaat snel deze keer. In verslag 10 de overwegingen voor de nieuwe route voor mijn voettocht naar Rome.
Nu ik de beschikking heb over iets van tekstverwerking kan ik gemakkelijker mijn gedachten en overwegingen met anderen delen. Ik kan sneller typen dan schrijven met een pen en het is vele malen meer leesbaar. Ik ben inmiddels aan mijn derde schriftje met aantekeningen begonnen en als ik die bij thuiskomst niet overzet op de computer, vrees ik dat ik een half jaar na dato er geen touw meer aan vast kan knopen.

Het was tijd om even pas op de plaats te maken. Ik ben onderweg vooral bezig met de dagelijkse gang van zaken en met het aankomen op de juiste plek van bestemming. Onderweg heb ik voldoende tijd om over zaken na te denken maar de vraag " waar ben ik mee bezig en waarom ook al weer?" is daarbij niet in mijn hoofd opgekomen. Het is goed om daar weer even een tijdje bij stil te staan. Deze keer in de vorm van het samenstellen van een vervolgroute.

In mijn oorspronkelijke plan was ik van plan om naar Grasse te lopen en van daaruit met bus en trein via Nice naar Lucca in Italie te gaan. Van Lucca naar Rome is ongeveer 400km, uitgaande van 20km per uur zo'n 20 dagen lopen en heb ik ruimte genoeg voor rustdagen. Als ik begin september in Lucca ben, is Rome een haalbaar doel. De vraag was: hoe in Grasse te komen op een manier die mij niet als een brok stress over de weg doet gaan.
Na bestudering van de gegevens over de GR7 bleek de GR7 inderdaad geen haalbare kaart meer. Leuk idee, voor mij praktisch onuitvoerbaar.
Een andere optie, trein naar St-Etiènne en van daaruit via de GR42 naar de GR4 sneuvelde om dezelfde reden. De afstanden tussen de overnachtingsplekken waren te groot.

In de boekhandel vond ik een een routebeschrijving van de GR4 "Grasse - Pont-Saint-Esprit", een deel van de GR4 wat ik van plan was te gaan lopen maar dan in tegengestelde richting. Het was een uitgebreide beschrijving, met kaarten, informatie over voorzieningen langs de weg en telefoonnummers van overnachtingsplekken. Datum van uitgave 2011, dus recent. Volgens de gids bedraagt dit stuk van de GR4 401km, met in totaal 2 maanden nog te gaan een haalbare mogelijkheid. Bovendien dekt dit stuk van de GR4 alle hoogtepunten, de Mont Ventoux en de Gorges du Verdon. De gids deelt niet op in kilometers maar in uren, ook erg prettig want dan heb je ongeveer een indicatie hoe lang je onderweg zal zijn en als je na de vastgestelde tijd niet op het te bereiken punt bent aangekomen, kun je er bijna zeker van zijn dat je ergens een fout gemaakt hebt. Tijd om een planning te maken.

Het oversteken van de Mont Ventoux, in tegengestelde richting dan wat ik zou doen, zou 2 dagen ongeveer 7 uur lopen per dag vragen. Dat is 7 uur zonder pauzes en in redelijk normale weersomstandigheden, uitgaande van een tempo van 4km/uur op vlak terrein, 300m per uur bij stijging en 500m per uur bij daling. De laatste tijd haal ik een tempo van 4km/uur (zonder pauzes) voor geen meter en of ik snel klim en daal durf ik niet te zeggen. Daarnaast moet ik tijd rekenen voor pauzes want die zijn niet in de berekening meegenomen. En, eenmaal aan de klim begonnen, zal ik door moeten lopen want er zijn halverwege geen overnachtingsmogelijkheden. Verder gaat de gids bij de berekeningen ervan uit dat de tocht onder redelijk normale weersomstandigheden ondernomen wordt. Op dit moment stijgen de tempraturen tot zo'n 30°C of meer, voor hier normaal in de zomer maar of het geschikt is om een berg te beklimmen weet ik niet.
Vervolgens kwam ik erachter dat de kans groot was dat de wandelwegen in de Vaucluse gesloten zouden zijn. Elke zomer worden daar wegen afgesloten om bosbranden te voorkomen. Met de bosbranden die op dit moment in Spanje en elders woeden, is de kans groot dat ik in Pont-Saint-Esprit aan zou komen om vervolgens te ontdekken dat ik niet verder kan omdat de weg is afgesloten.
Duidelijk dat dit stuk van de GR4 voor nu ook geen optie is.

Waar ging het ook alweer om? Er waren eens 2 dromen: het maken van een hele lange wandeling en Rome bezoeken. Ergens in de loop van de voorbereidingen en mijn wandeling ben ik de laatste droom kwijt geraakt en is het volledig te voet afleggen van de afstand van huis naar Rome belangrijker geworden. Misschien niet eens omdat ik zelf vind dat ik alles te voet moet doen, maar meer omdat "het zo hoort". En dan roep ik wel heel stoer: "als ik het niet haal, ga ik volgend jaar verder.", maar zo simpel ligt het ook weer niet.
Vanwege een erfenis in 2003, heb ik het geld om nu deze tocht te maken zoals ik hem maak. Er zit echter een einde aan mijn spaargeld en ik weet niet of ik volgend jaar nog voldoende geld op mijn spaarrekening heb staan om het laatste stuk af te leggen. Bovendien heb ik de hoop op het vinden van een baan bij thuiskomst nog niet opgegeven dus ik weet ook niet of er volgend jaar een mogelijkheid is om een maand vrij te nemen en naar Rome te lopen. En dan graag nog een paar weken extra vrij om daar dan ook nog een tijdje te blijven.
Het was duidelijk: ik ga naar Italie om van daaruit mijn tocht verder voort te zetten en dit jaar bereik ik Rome!

Het hoe en wat verder moet ik nog uitzoeken. Man neemt het routeboekje voor Italie mee als hij mij vrijdag komt bezoeken. Dan heb ik nog 2 dagen de tijd om een planning te maken, een trein en een eerste onderkomen te regelen en dan sta ik, als alles goed gaat, maandag in Italie voor een nieuw avontuur. Het is dan de drukste en heetste maand van het jaar, dat is voor geen meter praktisch, en het zal wel de nodige problemen opleveren. Maar nu ik besloten heb beide dromen te verwezenlijken, is mijn enthousiasme weer terug en zie ik het vervolg van mijn tocht met een gezonde spanning tegemoet.

Een tussendoortje

Nu ik even voor een weekje beschikking heb over internet, kan ik mooi van de gelegenheid gebruik maken om jullie te bedanken voor de opbeurende en meelevende reacties. Ik krijg ze via Man door of via een snelle blik als ik ergens onderweg op internet kan.
Het doet me enorm veel dat iedereen zo met mij meeleeft.

Verslag 9

Hallo Allemaal,

Het is vandaag dinsdag 24 juli. Ik ben gestrand in Lyon en met mijn aangeschafte mini-pc zit ik in de wasserette te wachten totdat mijn was klaar is. Deze week moet ik een belangrijke beslissing nemen over de voortgang van mijn tocht.
Na week 9 had ik het gevoel dat ik het ergste wel had meegemaakt. Oké, ik zag wel enorm op tegen het stuk over de GR's, maar ik ging ervan uit dat het vooral een kwestie van wennen zou zijn. Dat was ook zo toen ik van de Eifelsteig op de Jakobsweg overging. Maar deze laatste week zou ik niet graag over willen doen.

Het zat dus al niet helemaal mee met het vinden van overnachtingsmogelijkheden op de GR7, waardoor ik de overstap maakte naar de GR76. Donderdag, van Cluny naar Tramayes, ging nog wel goed. Het enige wat reden tot zorg gaf, was dat ik over 18km meer dan 7 uur nodig had. Vooral omdat er geen noemenswaardige stijgingen in zaten. Voor de zondag stond er 25km op het programma en met dit tempo zou ik dat niet halen.
Vrijdag ging het mis met het volgen van de markering en kwam ik veel westelijker uit dan de bedoeling was. Het liep die dag vanaf het begin al niet helemaal lekker. Kennelijk moest de spanning van het nieuwe en onbekende er even uit, dus de tranen zaten hoog. Zelfs hulp van vriendelijke mensen (deze keer nederlanders met een vakantiehuisje) hielp niet om mijn moraal en enthousiasme op te krikken. Het was hooguit voldoende om mij 5km verder te helpen. De overnachtingsplek was een oud "kasteel" en kwam koud en kil op mij over, hoewel de gastheer heel erg aardig was. En toen was het op. Ik was moe van alles en ik wist dat ik op deze manier de rest van de tocht niet verder kon en wilde. Ik wilde naar huis!

Niet dat ik van plan was om met mijn reis te stoppen, verre van dat. In die zin had mijn broer gelijk toen hij smste dat de tocht nog lang niet had opgeleverd wat ik ervan verwachtte.
Het was meer een gevoel dat de GR's meer voorbereiding nodig hadden dan dat ik tot nu toe gedacht had. Ik was ervan uitgegaan dat ik met een touw, adressenlijst, een kaart en onderweg ook nog de GPS, een route zou kunnen plannen die uit redelijke afstanden zou bestaan. De praktijk bleek een stuk weerbarstiger met gesloten onderkomens en onderkomens die aan de route zouden moeten liggen maar daar toch 3 tot 4km vanaf lagen. Ik heb toen alle enveloppen met bemoedigende woorden open gemaakt met de hoop dat het mij op andere gedachten zou brengen (echt super lieve reacties, bedankt daarvoor). Maar net zoals de ontmoetingen onderweg, hielp het niet meer. Daarvoor zat ik er teveel doorheen. En als 's morgens de gastheer komt melden dat hij voor mij op internet heeft gekeken en een route over de GR7 niet zou aanraden, wist ik het helemaal niet meer.

Hoe nu verder? Ik had reserveringen gemaakt tot en met dinsdagmorgen en eindigde in een plaats met station. Van daaruit zou ik de terugreis naar huis regelen om vervolgens aan niemand te vertellen dat ik in Nederland was. We zouden de klapcaravan op een camping met internetmogelijkheid zetten, ik zou de route gaan herzien met alle mogelijkheden die internet en een goed gesorteerde reisboekenwinkel te bieden hebben en daarna zou ik de route zo snel mogelijk weer voortzetten. En toch voelde het niet goed, het voelde toch als falen en opgeven.

Zaterdag stond in het teken van nadenken, huilen en al strompelend mijn weg vinden. De regen van de avond ervoor had de weg niet begaanbaarder gemaakt en natuurlijk ging het ook deze dag weer mis met de bewegwijzering. Gelukkig waren de mensen van de gite heel erg aardig. Het was duidelijk dat ik de 25km die voor zondag op het programma stonden niet zou halen. Toen ik vroeg om het nummer van een taxi om mij tot halverwege te brengen, werd spontaan aangeboden om mij zelf te brengen. Vervolgens werd ik nog voorzien van een lunchpakket waarvoor ik niets hoefde te betalen. 's Avonds nog een keer alle bemoedigende woorden gelezen en het gevoel dat ik opgaf werd steeds sterker. Was dit het moment om op te geven, zelfs als ik toch weer terug ging om verder te lopen? Aan de andere kant, het idee van even pas op de plaats, bijkomen en mijn dag inrichten zoals het mij uitkomt, leken mij de hemel op aarde. Ik was "reismoe".

In andere reisverslagen heb ik er wel eens over gelezen. Dat als je langdurig onderweg bent, er een soort van vermoeidheid optreedt die niets te maken heeft met de fysieke inspanning die je levert. Leven uit een koffer, elke dag weer een ander onderkomen, toch gebonden zijn aan tijden die anderen bepalen en elke dag weer op zoek naar een plek om te eten of mee-eten met de gastheer/vrouw waarbij toch een bepaalde manier van gezelligheid vereist is. Ik vertaal dit voor mijzelf als behoefte hebben aan een vaste stek en op dat moment was een caravan op een camping een oase van rust. Ik zag mijzelf al met een grote zak dropjes achter de pc zitten.

Zondag voelde ik mij iets beter. Ik had mijn behoeften duidelijk en had een manier gevonden om daar iets aan te doen. Het was gevoelsmatig niet de meest ideale oplossing maar het kwam een eind in de richting. En onderzweg, terwijl het liedje "let it be" van de beatles in mijn hoofd zat, kwam het eureka-moment. In plaats van 400,00 tot 500,00 euro uit te geven aan een retourtje Nederland, kon ik voor dat bedrag ook iets met toegang tot internet kopen. Man en ik hadden al afgesproken dat hij het weekend van 28 juli over zou komen naar St-Etienne. Als ik nu vanuit Lamure-sur-Azergues met de trein naar St-Etienne zou gaan, daar een tijdje in een hotel met wifi zou blijven, dan had ik bijna alles waar ik behoefte aan had: internet, tekstverwerking en boekenwinkels om mijn route te herzien en een plek waar ik wat langer kon blijven om weer even op adem te komen. Ik moest dan nog wel steeds op zoek naar een plaats om te eten en eventueel op tijd staan om in het hotel te ontbijten. Maar doordat ik in Frankrijk bleef, voelde het niet als opgeven en dat was veel waard.

In Lamure bleek dat ik, om in St-Etienne te komen, via Lyon moest reizen. Nog beter, een nog grotere stad met meer mogelijkheden. Overleg met Man en hij zou in Lyon een hotel reserveren voor dinsdag tot en met maandag. En als het mij dan nog niet gelukt zou zijn om een vervolg te plannen, dan hield het op en kon ik met Man mee terug naar huis. Mijn humeur ging met sprongen vooruit en mijn enthousiasme begon terug te komen.
Om vervolgens tegen 17.00 uur te ontdekken dat het hotel in Lamure gesloten was, dat ze niks wisten van een reservering en dat ik het maar 2 tot 3km verderop moest proberen. Mijn aantekeningen bleken onduidelijk en het nummer wat ik bij Lamure had opgeschreven was buiten gebruik (achteraf bleek dat ik helemaal niet met Lamure gebeld had, dus ook geen reservering had gemaakt). Dan toch maar lopen in de richting die de man van het hotel had opgegeven. Bij een huis een man op een terras zien zitten en daar heen gelopen voor hulp. Weer enorm vriendelijke mensen die direct voor mij hotels in de omgeving gingen bellen, maar zonder resultaat want zondag en vakantietijd (snap vooral de logica waarom hotels in vakantietijd gesloten zijn). Ik kwam op het idee om te kijken of ik dan niet zondag al naar Lyon zou kunnen. Via internet gekeken of er nog een trein ging en ja, over een half uurtje kon ik richting Lyon. Man gebeld of hij de hotelreservering nog kon wijzigen en ook dat bleek mogelijk. De vrouw bracht me met de auto weer terug naar het station in Lamure en nu zit ik dus in Lyon.

Het zal een week hard werken worden om een route te zoeken en te plannen die goed voelt. Er zijn niet veel opties, Lyon ligt niet aan een wandelroute, GR of anderszins. Ik zal dus sowieso een stuk met de trein en/of de bus moeten overbruggen. En hoewel ik regelmatig heb gezegd dat stukken met de trein niet erg is als de omstandigheden dat nodig maken, voelt het toch een beetje als smokkelen. Maar het grootste obstakel ben ikzelf. Iedereen vindt het harstikke stoer wat ik tot nu toe bereikt heb, maar zelf vind ik dat niet. Het wordt tijd dat ik leer minder streng voor mijzelf te zijn en accepteer dat mijn manier, zolang die goed voelt, de juiste manier is. Ongeacht wat anderen er van vinden hoewel dat gemkkelijker gezegd dan gedaan is.
Wordt vervolgd, want mijn was is klaar.

PS: excuses voor typefouten, het toetsenbord in Frankrijk is anders dan dat van ons.